De ROM en andere zorgellende

header-stop-rom

Sinds enkele weken klinkt er een nieuw geluid in de GGz. Het geluid was het eerst hoorbaar in het hoge Noorden van ons land. Voor de verandering ging het nu eens niet om het geluid van een aardbeving, maar om het geROMmel van een vasthoudende psychiater. Zijn geluidsgolven werden her en der in den lande gehoord en zowaar, iets dat zelden gebeurt, gebeurde, het geluid werd overgenomen en verder uitgedragen door een steeds groter wordende groep (G)Gz professionals en patiënten. Intussen is het door deze groep geproduceerde aantal decibellen dusdanig groot dat je ofwel doof moet zijn, ofwel met je kop in het zand moet zitten om het niet te horen. Hoewel er ook nog een behoorlijke groep lieden is die een dusdanig groot bord voor het hoofd heeft,  dat het geluid daarop afketst.

Het geluid is gericht tegen het gebruik van de huidige wijze van Routine Outcome Monitoring als benchmark  in de GGz. Dus niet tegen het gebruik van Routine Outcome Monitoring ‘an sich’, maar tegen de manier waarop dit nu georganiseerd is:

  • Niet gericht op het vergroten van de kwaliteit van GGz maar als benchmark
  • Niet wetenschappelijk
  • Zonder toestemming van / informed consent door patiënten.

Dus nog even voor de goede orde, de ‘herrieschoppers’, verenigd in het initiatief ‘Stop ROM als benchmark’ (stoprom.com) zijn helemaal niet tegen de ROM. Sterker nog:

  • We zijn voor het meten van de kwaliteit van de door de GGz geboden behandeling en zorg.
  • We zijn voor het gebruik van ROM in de behandeling.

Mits:

  • Dit wetenschappelijk verantwoord is,
  • dit uitgevoerd wordt door de betrokken professionals en patiënten,
  • dit in overeenstemming is met de regels van de medische ethiek (waarbij het goed in/voorlichten van en het expliciet vragen van toestemming aan patiënten met stip op nummer een staat) en
  • dit in alle openheid gebeurt. En met openheid wordt bedoeld dat de verzamelde geanonimiseerde (en dus ook echt anonieme) data voor alle betrokken partijen  toegankelijk zijn.

Tot zover het technische deel van dit verhaal. Een deel dat onnoemlijk meer ‘ins and outs’ heeft dan ik hier kan opschrijven. Bent u daarin geïnteresseerd, verwijs ik u naar de site stoprom.com

Dan is het nu tijd voor de persoonlijke noot. Ik ben verpleegkundige en ik loop als sinds de invoering van de ROM op ‘mijn’ afdeling te hoop tegen dit zorgverzekeraarsgedrocht. Niet alleen vanwege die zorgverzekeraars. Je kunt het een vampier nu eenmaal moeilijk kwalijk nemen dat hij dol is op bloed, toch? Nee, ik maak me vooral kwaad omdat 1) de ROM terreur gewoon geslikt wordt door de meeste van mijn collega professionals en hun vertegenwoordigende clubs, 2) de ROM belastend, en regelmatig zelfs ronduit schadelijk is voor patiënten die hem moeten invullen en 3) omdat de ROM inbreuk doet op mijn integriteit als professional.

Laat ik bij 1) beginnen: Ondanks veel gemopper en gemor is de ROM op ‘mijn’ afdeling ingevoerd. Als ik aan de hardst mopperende en morrende mensen (professionals en managers) vraag waarom ze meewerken aan iets dat ze niet zien zitten, dan is het standaardantwoord: ‘omdat het moet van de verzekeraar.’ Blijkbaar hebben ze dus geaccepteerd dat in de zorg niet de patiënt, maar de verzekeraar centraal staat. Ik vind dit op zijn minst een onprofessionele houding, de andere woorden waarmee ik deze houding wil typeren, houd ik maar voor me, omdat ik niet kan garanderen dat dit stuk niet gelezen wordt door personen onder de 18 jaar.

Verder met 2). Ik heb mensen horen beweren dat de ROM niet belastend is voor patiënten. Dit zijn mensen die zelf nooit patiënt zijn geweest en die zich ook totaal niet in kunnen of willen voelen hoe het is om pak m beet een depressie of psychose te hebben. Ik heb dit thema al eens eerder aan de orde gesteld in een blog op Handle With Care ‘GeROMmel met de ROM’  Ik ben overigens niet alleen verpleegkundige, maar ook ervaringsdeskundige. Ik kan u vertellen dat vanuit die positie de ROM me alleen maar nog kwetsbaarder maakt dan ik me op momenten dat ik zover ben dat ik om professionele hulp kan vragen al voel. De ROM maakt dat ik me een voorwerp voel, een non persoon, een statistiek in een hulpverleningsindustrie. Juist op het moment dat ik als mens gehoord en erkend wil worden. Het schendt ook mijn vertrouwen in de hulpverlener die me de ROM onder de neus schuift, omdat dat moet van de verzekeraar. Sterker nog, de hulpverlener die mij een ROM onder de neus schuift, zonder verdere uitleg dan “het moet van de verzekeraar”, die heeft voor mij direct afgedaan, als mens en als hulpverlener.

Kom ik tot slot bij 3): Als verpleegkundige heb ik een beroepscode en heb ik een eed afgelegd. Nu word ik als verpleegkundige niet zo erg onder ROMdruk gezet als de behandelaren op ‘mijn’ afdeling, maar ik word wel geacht om patiënten bij opname en ontslag te stimuleren om de ROM in te vullen. Er is mij noch door mijn manager, nog door de artsen waarmee ik samenwerk ooit vertelt waartoe de ROM dient, waar de ROM data naar toe gaan, wie er toegang toe heeft en wat er mee gebeurt. Dat heb ik allemaal zelf uitgezocht. De enige uitleg die we als verpleegkundigen over de invoering van de ROM kregen was: “het moet van de verzekeraar” en “als we niet voldoende ROMmen, dan krijgen we een boete”. Er is dus ook nooit aangegeven dat patiënten niet hoeven mee te werken aan de ROM. En aan de enkele patiënt die wel vraagt waarom hij moet ROMmen, wordt het zelfde standaard antwoord gegeven als aan de medewerkers: “het moet van de verzekeraar.” En dat terwijl ik werk in een organisatie die de mond vol heeft over transparantie en patiënten die centraal staan. Terugkomend op mijn beroepscode en afgelegde eed, vind ik dat die geen waarde hebben als ik zondermeer mee zou werken aan de ROM constructie zoals die nu is. Deze constructie zet het ‘goed hulpverlenerschap’ onder druk, het doet inbreuk op de vertrouwensrelatie die ik als professional met een patiënt heb, het is een uiting van disrespect en ongelijkwaardigheid.

Tot slot nog even het focus op de clubs die zeggen dat ze zorgprofessionals en patiënten vertegenwoordigen. Dat de meeste van jullie je in slaap hebben laten sussen door de mooie verhalen van VWS en verzekeraars daar waar het de zegeningen van de marktwerking betreft, soit. Het zou niet mogen gebeuren, maar het kan. De ROM kwestie is helaas slechts een uitwas van de marktellende die de laatste jaren over ons is uitgestort. Volgens mij is er geen beroeps of patiëntenclub meer die nog niet wakker is. Wakker zijn is echter een, laten zien waar je voor staat is een heel ander verhaal. Mijn oproep: laat nu eindelijk eens zien voor wie en waar jullie voor staan, doe eens democratisch, vraag het je leden wat ze echt willen en kom eindelijk eens in actie. Misschien is het nog (net) niet te laat.

Lex Vink

Advertisements

Author: hwc2016

Blog over Zorgen met Zorg - veilig - met verstand -met (com)passie - humaan - kritisch - constructief

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s