Parallelle Zorguniversums #2

chickenparallel

Alweer enige blogposts geleden schreef ik over het bestaan van parallelle zorguniversums en noemde er twee: de ‘praktijk realiteit’ en de ‘wereld van de ivoren torens’. Na het posten van mijn epistel dook ik onder in een weer een ander universum: een van mijn favorieten: dat van mijn met endorfine doordrenkte hardloop heelal. Dit is een wat complex heelal, in die zin dat de reis ernaar toe soms wat lastig is, met name het loskomen van de zwaartekracht van ‘de wereld van alle dag’ is geen kinnesinne. Eenmaal los van de zuigende werkelijkheid is het echter genieten met HOOFDLETTERS. (of is het GENIETEN met hoofdletters???) Na 20 minuten ploeteren ontsnappen zowel mijn lijf als mijn geest aan alle aardse beslommeringen en raak ik in een flow waar volgens mij geen chemisch goedje tegenop kan, de zogenaamde ‘runners high’.  In die flow verdwijnen vermoeidheid, fysieke pijntjes, zorgen en alle andere ballast die je als mens in deze moderne wereld met je meesleept. Het is een flow waarin niet alleen mijn lijf, maar ook mijn denkraam een vrije loop neemt. In die flow rumineer ik over van alles en nog wat: gratis muziek voor iedereen, een boom waaraan onbeperkt boeken groeien, een Netflix met alle series die ooit gemaakt zijn, een voetbal WK finale die door Oranje gewonnen wordt, vrede op aarde en in de mens een welbehagen, enzovoorts, enzovoorts. Ook de ‘zorg’ is een van mijn flow-herkauw-onderwerpen: Hoe zou zorg in een ideale wereld er uit moeten zien, waarover heb ik ge-‘zorgblogpost’, waarover zal ik eens gaan ‘zorgblogposten’ en nog meer van dat zorgwerk.

Afijn, om een lang verhaal iets in te korten: tijdens de ‘endorfine run’ na betreffende blogpost, mijmerde ik nog wat na over de parallelle zorguniversums en concludeerde ik al vrij snel dat het iets minder eenvoudig ligt dan ik in mijn blogpost geschetst had: er zijn misschien wel 2 parallelle zorgheelal-etjes maar in beide heelal-etjes barst het weer van mini parallelletjes, elk weer met zijn eigen morres, zijn eigen belangen en eigen beslommeringen. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn, maar dat wordt het wel als al die sterrenstelseltjes zich door elkaar heen gaan bewegen. Op dat moment krijg je te maken met elkaar beïnvloedende (zwaarte)krachten en heb je niet altijd invloed op de koers die jij met je eigen universum vaart.

Voor een verpleegkundige is het allemaal niet zo heel lastig in zijn eigen universum: er is een beroepscode en die heb je te volgen: je komt dus op voor je professie en voor je patiënten. Nu ben je als verpleegkundig mens echter nog heel veel andere dingen: je bent bijvoorbeeld ook ouder, partner, vriend, (mantel)(ver)zorger, patiënt, student, staatsburger, werknemer, en ga zo nog maar een tijdje door. In een overzichtelijk universum zijn al die dingen mooi afgebakend, maar in de chaos van deze tijd, waarin alles op hol lijkt te slaan, is het toch een iets genuanceerder verhaal. Hoewel het woord ‘nuance’ eigenlijk weinig recht doet aan de achtbaan waarin we met zijn allen beland zijn. Neem nu eens de spagaat waarin je komt in je hoedanigheden als verpleegkundige en werknemer. Want het is lang niet altijd zo dat je, als je het belang van je professie en je patiënt dient, je ook het belang van je werkgever dient. En het is ook lang niet altijd zo dat je werkgever het op prijs stelt dat je je professie en je patiënt op de eerste plaats zet. Op het moment dat je gaat voor je ‘verpleegkundige’ zijn, knal je gegarandeerd op de beperkingen die je werkgever, die zelf een heel ander universum bestiert, je (al dan niet daartoe gedwongen) oplegt: onderbezetting, administratie, stroperigheid, bezuinigingen, gebrek aan transparantie, keurmerkgeilheid, de marktwaan, en ga zo nog maar even door.

En zo kan het dus gebeuren dat je in botsing komt met dat werknemerschap / werkgeversuniversum. En op zo’n moment gaan de  zaken uit je andere universums meespelen. Verzet je je tegen de immense zwaartekracht van het zwarte gat van het organisatiecluster en zet je je gezondheid, je partnerschap, je ouderschap, je (mantel)(ver)zorgerschap en alles wat je nog meer bent of hebt op het spel, of laat je je gewoon het zwarte gat inslurpen en word je deel van dat verpletterende fenomeen waarin nauwelijks ruimte is voor eigen-schap, ontwikkeling of diversiteit, om eens een paar zijstraten te noemen???

Ik zie in mijn omgeving, en niet alleen in de zorg, vooral mensen die zich gewoon dat gat in laten slurpen. Soms hebben zij zich een tijdje verzet tegen de verpletterende werkelijkheid van het paralleluniversum naast hun eigen heelal (regelmatig met een burn out of arbeidsconflict als gevolg), soms doen zij zelfs daartoe ook nog geen eens moeite en geven ze het bij voorbaat op. Ik zie gelukkig ook nog de ‘strijders’ die, ieder op zijn eigen manier, weerstand proberen te bieden. Ik heb een immens respect voor die collega’s en medemensen.

Voor het grote parallel universum van de ‘Ivoren Toren’ (en al haar sub-stelsels), of zich dat nu in de zorg, de politiek of het bedrijfsleven bevindt, neemt mijn respect steeds verder af. Wellicht storten ze tzt in onder het gewicht dat de eigen zwaartekracht genereert. Voordat het zover is, wil ik ze echter nog een goedbedoeld, maar waarschijnlijk tegen dovemansoren gericht) advies meegeven. Een advies waarmee ze mogelijk de eigen instorting kunnen voorkomen: Koester alle universums die in de nabijheid van dat van jou bewegen, slok ze niet op, maar help ze om hun eigen koers te blijven volgen, naast de koers die jezelf wilt volgen. Werk aan een gezamelijke koers. Alleen dan zul je zelf op de langere termijn overleven, niet ten koste maar samen met elkaar.

Sterk spul, die enorfines!!!

LV

Advertisements

Author: hwc2016

Blog over Zorgen met Zorg - veilig - met verstand -met (com)passie - humaan - kritisch - constructief

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s