Parallelle zorguniversums

healthy-donuts

Ik heb het op dit blog nog wel eens over de incompatibiliteit van twee werelden die steeds meer zichtbaar wordt in de maatschappij en als afspiegeling daarvan in de gezondheidszorg. Op momenten zou je zelfs kunnen spreken van paralelle universums. Het ligt natuurlijk iets genuanceerder, maar grofweg zijn er twee (zorg)universums: die van de ‘Ivoren toren’, ver van het bed en die van de praktijk, de plek waar het daadwerkelijke contact tussen patiënt en professional plaatsvindt. Die realiteiten komen elkaar regelmatig tegen en proberen elkaar te beïnvloeden om de eigen doelen te behalen. Jawel, eigen doelen, want van een gezamenlijk draagvlak lijkt steeds minder sprake.

Ik werk in de ‘praktijkrealiteit’ en sta, ik geef het volmondig toe, vrij achterdochtig tegen alles wat uit de ‘ivoren torens’ getoeterd wordt. Dit heeft, denk ik, vooral te maken met de ervaringen die ik heb opgedaan met dat ‘getoeter’ en alles wat van alle mooie klanken niet waargemaakt wordt. Zo af en toe echter, probeer ik het weer eens en geef ik ‘ivoren toren’ bewoners het voordeel van de twijfel. Dan denk ik iets in de trant van: ‘zo beroerd kunnen ze toch niet zijn? Het zijn toch ook gewoon mensen met gevoel en passie?’

Zo werk ik in een ziekenhuis dat de afgelopen jaren door zwaar weer is gegaan. Eerst moesten we een door financiële tegenvallers veroorzaakte ‘personeelsreductie’ en reorganisatie doorstaan. Iedereen had hier last van, behalve de interim RvB’er die zonder blikken of blozen ruim 3 ton opstreek (en gewoon ook kreeg) voor een jaartje rücksichtslos’ bezemen’. Hierna belandden we in een fusie (want schaalvergroting was het nieuwe toverwoord), waarin ook weer de nodige koppen gesneld werden. Gedurende deze woelige periode werden we zorgvuldig ‘gespind’ door onze nieuwe RvB, die er alles aan deed om zich als mensen van vlees en bloed te profileren en geen gelegenheid onbenut liet om te benadrukken dat al dit zuur noodzakelijk was om te werken naar het punt dat iedere zorgprofessional wil bereiken en waar iedere patiënt behandeld wil worden: het zorgutopia waarin professionals maximaal gefaciliteerd worden om de patiënt volledig centraal te kunnen zetten. Natuurlijk wist ik diep van binnen dat ik weer bezig was mezelf voor de gek te houden, maar ja, een leven zonder hoop is een lastig leven. Ik gaf dus ‘mijn’ RvB het voordeel van de twijfel.

U voelt ‘m waarschijnlijk al aankomen: mijn hoop en vertrouwen werden deze week weer onderuit gehaald en ik landde met een ‘klap’ weer in de modderige realiteit van het zorgmoeras. Met het woord ‘klap’ overdrijf ik een beetje, want op basis van talloze eerdere ervaringen was ik natuurlijk al voorbereid op een noodlanding; mijn parachute zat al gebruiksklaar op mijn rug…….

Begin deze week werd ik bij de start van mijn dagdienst niet, zoals gebruikelijk, door mijn collega’s opgewacht met een kop koffie, maar met de voorpagina van de regionale krant. Deze wist mij te melden dat de 3 RvB leden van ‘mijn’ ziekenhuis een onoverbrugbaar meningsverschil hadden en dat 1 van de RvB’ers op basis hiervan besloten had om op te stappen. Op zich niet heel schokkend natuurlijk, waar gewerkt wordt ontstaan meningsverschillen. De schok kwam echter iets verderop in het artikel toen ik las dat de opstappende mevrouw in kwestie een ontslagvergoeding van ruim 2 ton meekreeg.

En daar botsten de twee realiteiten uit de eerste alinea weer frontaal op elkaar: hoe is het mogelijk dat iemand die zich als RvB’er jarenlang als ‘mens’ en ‘medewerker/collega met de medewerkers/collega’s profileert en die geen gelegenheid onbenut liet om te roepen dat zij het ziekenhuis en de patiënten op de eerste plaats zet, zonder blikken of blozen vertrekt met 2 ton, daar waar het ziekenhuis nog steeds iedere cent om moet keren en daar waar in voorgaande jaren ruim 10 % van het totaal aan medewerkers de laan uit werd gestuurd met een rammelend sociaal pl;an???

Als reden voor de riante ontslagvergoeding wordt opgegeven dat dit nu eenmaal bij aanstelling van deze dame was afgesproken en dat mevrouw nog geen nieuwe baan heeft. Met name dit laatste getuigt van een volkomen ontbreken van betrokkenheid en hart bij de persoon in kwestie: mevrouw besluit zelf om op te stappen. Waarom moet het ziekenhuis hiervoor opdraaien? Mevrouw weet ook dat het ziekenhuis iedere cent nodig heeft om de zorg in het primair proces (jawel daar waar die centrale patiënt zich bevind) op een beetje acceptabel nivo te houden, maar heeft daar blijkbaar geen boodschap aan. Mijn conclusie: deze dame heeft de medewerkers jarenlang voorgelogen met een gespind verhaal van passie en betrokkenheid en toont nu haar ware aard.

Het laat ook gelijk zien wat de prioriteiten van haar achterblijvende 2 RvB’ers zijn.; Hier heeft niet het belang van het ziekenhuis op de voorgrond gestaan, maar is er na de fusie sprake geweest van een ordinaire machtstrijd, waar in het kader van de transparantie die we met zijn allen tegenwoordig zo belijden, heel vaag en geheimzinnig over gedaan wordt.

Ben ik boos? ja. Ben ik teleurgesteld? Ja. Ben ik verrast? Nee. Ben ik een illusie armer? Ach…….

LV

Advertisements

Author: hwc2016

Blog over Zorgen met Zorg - veilig - met verstand -met (com)passie - humaan - kritisch - constructief

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s