D-Day

pierre

Morgen schrijven we maandag 6 juni 2016: D-Day voor mijn blogpartner Gonda Hervaud. Dit is namelijk de dag dat zij samen met haar jurist Fabian Krougman bij de rechtbank zal zijn. Een noodzakelijk beginpunt in een langlopende strijd met als inzet erkenning en rechtvaardigheid. Een strijd ook ter voorkoming van herhaling en voor het invoeren van tot nu toe uitgebleven verbetermaatregelen in ziekenhuis X. Dit klinkt allemaal  wellicht wat ‘groots en meeslepend’, maar ik kan geen andere woorden vinden voor de weg die Gonda na het overlijden van haar man Pierre in ziekenhuis X heeft ‘moeten’ bewandelen. Een weg die voor haar aanmerkelijk korter had kunnen (en moeten) zijn als de gezondheidszorg (en degenen die daarop toezien) haar werk volgens de regels der kunst had gedaan.

In plaats daarvan kregen (voor zijn overlijden) Pierre en Gonda te maken met een bolwerk vol sluiers en mist. Een bolwerk waarin de bereidheid tot samenwerken met en leren van patiënten en naasten minimaal is en waarin de woorden reflectie en transparantie op de verboden lijst lijken te staan. Volgers van ons blog en de Twitter account van Gonda (@vovo1967) kennen het verhaal van Pierre en Gonda. Voor hen die het niet kennen verwijs ik naar het boek dat Gonda (in naam van Pierre) hierover schreef: “Een kop geeft geëtter – Extra kopzorgen in hersentumorland”..

Over dit boek verscheen vorig jaar een interview met Gonda in het V&VN vaktijdschrift ‘Oncologica’. In verband met publicatierechten (jawel, geld, geld, geld) kunnen we dit artikel niet via een link toegankelijk maken, maar mijn reactie op het artikel onder de titel “Kanker heb je samen’ (LINK), is een aardig alternatief.

Op het bewuste artikel zelf kwamen meerdere reacties. Een reactie, afkomstig van een medisch specialist, vind ik heel bijzonder en hoopgevend. Om die reden wil ik hem er aan de vooravond van deze voor Gonda, haar jurist (en ik denk ook voor heel veel slachtoffers van medische missers en zorgprofessionals) belangrijke dag in deze blogpost laten zien:

“Ik lees nu wat ik in fragmenten al had meegekregen en begrepen over je boek. Complimenten voor de manier waarop je op een positieve toon nog steeds strijdt. Ik weet maar al te goed hoe vreselijk fout ongeveer alles in de zorg kan gaan. Mijn grootste zorg is de onwetendheid of de onbenulligheid, het niet realiseren wat bepaald gedrag of handelen voor uitwerking heeft en het niet verder kijken dan je eigen verantwoordelijkheid. Want dat komt voor. Maar ook:  iedereen is onderdeel van een groot systeem geworden en 98 % van de mensen heeft het gevoel dat zij het systeem toch niet kunnen veranderen. En het is ook heel moeilijk, het leidt tot forse frustraties , soms ziekmakend zelfs (zelf ondervonden). Ik kreeg vaak het verwijt de lat te hoog te leggen voor de medewerkers om me heen: ze zijn allen heel betrokken, maar ik verwachtte er teveel van. En misschien klopt dat ook, burn-out is hoog in de gezondheidszorg, er moeten dus heel veel intrinsiek gedreven mensen in zitten. Daarom is het zo jammer dat het toch steeds weer fout kan lopen. Bewustzijn daarvan is daarom heel belangrijk en jouw activiteiten dragen daar fantastisch aan bij.

Ook wij proberen ons te verbeteren: zo waren de chirurgendagen gewijd aan Medisch leiderschap waarbij veel nadruk werd gelegd op je verantwoordelijkheid nemen, inspireren en op de manier waarop je dingen wel veranderd krijgt (geweldige lezingen van gedragswetenschappers en coaches van nationale teams etc).

Hoewel ik soms ongelooflijk somber en kwaad kan zijn als het weer eens niet lukt om iets teweeg te brengen zijn er in de xx jaar dat ik chirurg ben toch ook enorm veel dingen heel erg verbeterd. En als ik die dan op een rijtje zet dan word ik weer blij. Als ik op de afgelopen chirurgendagen rond kijk ook: mijn vrees dat we steeds minder getalenteerde mensen kunnen aantrekken klopt helemaal niet. Ik zie gemotiveerde, veel beter opgeleide jonge artsen die allerlei waarden expliciet hebben meegekregen terwijl wij dat indertijd zelf maar moesten zien op te pikken van rolmodellen. In de USA wordt door het American College of Surgeons inmiddels gesproken over de voorbeeldfunctie van Canada en Nederland qua opleiding. Ook zie ik een Vereniging die de professionaliseringsslag die wij met ons bestuur rond 2000 in hebben gezet geweldig heeft opgepikt.

Wat ik maar wil zeggen: er is hoop en zolang we scherp worden gehouden kan er verbeterd worden.”

Gonda, ik wens je morgen heel veel sterkte, samen met Fabian. Ik heb het je regelmatig gezegd: ik bewonder je passie, je moed en doorzettingsvermogen enorm.

LV

Advertisements

Author: hwc2016

Blog over Zorgen met Zorg - veilig - met verstand -met (com)passie - humaan - kritisch - constructief

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s