Kwaliteit en Veiligheid: hoe het niet moet!!!

c7567bb70d

Het was ergens in december 2015, in een luxe hotel aan de rand van een rustiek bos. U kent het plaatje wel: zo’n inspirerende omgeving die de creatieve sappen  in zelfs de meest vastgeroeste bureaucraat losmaakt en doet stromen als het water in een meanderend bergbeekje ergens op een plek in een werelddeel hier heel ver vandaan. Het was in deze omgeving dat een Nederlands  ziekenhuis waarvan we hier de naam niet gaan noemen haar kwaliteitsdag rondom het thema veiligheid organiseerde. Voor dit heuglijke feit was er een select groepje, bestaande uit een aantal specialisten, afdelingshoofden en beleidsmedewerkers uitgenodigd.  Zelfs  de RvB gaf acte de presence, niet de hele dag natuurlijk, want overdrijven is ook een vak, maar toch…. Al met al werd er dus fors ingezet en de achterliggende boodschap was dat het dus niet zomaar weer een speels ‘heidagje’ zou worden, nee, hier werden spijkers met koppen geslagen. Dit ziekenhuis maakt werk van veiligheid. Ook de doelstelling voor de dag loog er niet om: binnen 1 maand zouden  er concrete (veiligheidsverbeter)actiepunten op tafel liggen.

Geweldig initiatief. Klein minpuntje was het ontbreken van echte patiënten en echte verpleegkundigen, maar dit euvel was opgelost door het uitnodigen van mijn collega HWC blogger Gonda Hervaud, schrijfster van het op het gebied van veiligheid en patiëntgerichtheid ietwat ontnuchterende boek: ‘Een kop geeft  geëtter, extra kopzorgen in hersentumorland’, het verhaal over de nachtmerrie waarin haar echtgenoot Pierre en zij in belandden, nadat bij hem de diagnose hersentumor gesteld werd. En met het understatement  nachtmerrie heb ik het hier dan niet eens over de hersentumor zelf, maar over de bizarre en vervreemdende reis die Pierre en Gonda daarna door het Nederlandse zorglandschap maakten. Een ‘avontuur’ dat zich laat omschrijven als een Kafkaesque overlevingstocht door de gezondheidszorgjungle van een ‘beschaafd’ land.’

Uiteraard was Gonda zeer genegen om de uitnodiging te accepteren. Het gebeurt niet heel vaak dat ziekenhuizen zich kwetsbaar opstellen en patiënten / ervaringsdeskundigen het ongecensureerde woord geven. Gonda vroeg vervolgens aan mij of ik bereid was om haar te introduceren en zo kwam het dus dat wij samen aanwezig waren in dit selecte gezelschap op deze historische decemberdag.

Het werd een bijzondere presentatie: Gonda brak het ijs (en de anonimiteit van de groep) door voor haar presentatie alle aanwezigen een voor een roos te laten zetten in een bij aanvang lege vaas. Bij het plaatsen van de roos stelde iedereen zich voor aan Gonda, een aantal deelnemers deelde met  het plaatsen de roos ook nog een, vaak zeer persoonlijke gedachte, wens of herinnering. Hierna was het spreekgestoelte voor Gonda, die op niet mis te verstane wijze haar presentatie deed en haar belangrijkste boodschap overbracht: Optimaal (veilige)  zorg bieden doe je samen met de  patiënt en zijn naasten, op basis van respect, gelijkwaardigheid en compassie.

De respons van de aanwezigen was zeer positief en na afloop waren de goede voornemens dan ook niet van de lucht. Gonda werd nog diverse keren op het hart gedrukt dat ‘veiligheid’ dit ziekenhuis zeer nauw aan het hart lag en nam afscheid met de meermalen herhaalde belofte dat zij uiterlijk binnen drie maanden te horen zou krijgen welke concrete verbeteringen er in gang gezet zouden worden naar aanleiding van alle inspiratie die op deze dag door iedereen was opgedaan.

Inmiddels leven we eind mei 2016, 5 (VIJF) maanden na de memorabele ‘heidag’. Gonda wacht nog steeds op de ‘concrete verbeteringen’ en heeft ook verder niets meer vernomen van de organisatoren van de bijeenkomst. Teleurstellend?, ja, natuurlijk. Verrassend?, nee, helaas niet. Het is het bekende beeld van de buitenkant van de zorg in Nederland: veel mooie plaatjes, nog veel meer geweldige ideeën en voornemens, maar de kern blijft verrot. Gelijkwaardigheid?, vergeet het maar. Respect?, dat woord kennen wij niet, mevrouw. Compassie?, vooral voor onze eigen portemonnee.

LV

Naschrift:

Via onze Twitteraccount kregen we de nodige reacties op bovenstaande blogpost: retweets, likes, veel opmerkingen waaruit herkenning naar voren kwam. We zijn daar heel blij mee en danken iedereen die de moeite neemt om ons blog te volgen en daar zelfs soms ook nog op te reageren. We waarderen dit enorm.

Aan twee reageerders willen we in dit naschrift nog een persoonlijke noot wijden. De eerste is @ZorgICT die ons vroeg wat we zelf gedaan hebben na deze confronterende bijeenkomst en wat onze 1e stap op weg naar betere uitkomsten voor deze patienten was??? Ik kan hier een heleboel niet zulke aardige antwoorden op gaan geven, maar ik hou het bij een advies: beste @ZorgICT als je echt geinteresseerd bent in het antwoord op je vraag, dan raad ik je aan om eerst het boek van Gonda Hervaud te lezen. De titel is: ‘Een kop geeft geetter – extra zorgen in hersentumorland”. Als je vraag daarna nog steeds niet beantwoord is, dan is het misschien een idee om alle blogposts die vooraf gingen aan “Kwaliteit en Veiligheid: hoe het niet moet” nog een keer zorgvuldig te lezen. Ik ga ervanuit dat je vraag dan afdoende beantwoord is.

De tweede reageerder die ik er uit wil lichten is @hans_koevoet die de blogpost simpel wegzette met de tekst ‘Anoniem blog’. Mensen die niet verder kijken dan hun neus lang is, zouden inderdaad kunnen concluderen dat ‘Handle With Care’ een anoniem gebeuren is. Kijk je echter iets verder dan kom je er echter vast wel achter dat dit niet het geval is. In de allereerste blogpost stellen zowel Gonda als ik onszelf voor, met naam en toenaam. En als je de blogpost die meneer Koevoet als anoniem wegzet gewoon leest, zie je deze weinig anonieme passage: “mijn collega HWC blogger Gonda Hervaud”. Desondanks begrijp ik de reactie van meneer Koevoet wel een beetje; je moet inderdaad wat moeite doen om erachter te komen wie en wat er nu precies achter ‘Handle With Care’ zit. Daarom hebben we de computerversie van ons blog uitgebreid met een ‘about us’ tekst, speciaal voor de wat luiere volgers.

LV

Advertisements

Author: hwc2016

Blog over Zorgen met Zorg - veilig - met verstand -met (com)passie - humaan - kritisch - constructief

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s