Scream (Un crie de coeur)

munch-the-scream

SCREAM – gedachtenspinsels na een medische fout

Een tijdloos bestaan

Dampende nevels als contouren

Zo leven wij in de vage vergeefsheid

van ons bestaan

Ik aanschouw wederom een volle asbak

grijze mist in een verderfelijk bestaan

Verlaten oever, vergeten niemandsland

Onwetendheid over heden en verleden

Web en radar van het escapisme

Waarbij de zorgbestuurder het vaandel

van de burger draagt

Paradetroep der onwetenden, onwillenden

Ik aanschouw de zinloze onwerkelijke

Werkelijkheid

Beton en een voetstap

Stilte

Een vlek

Een toeschouwer

 

Wederom marcheren zij voorbij

Bloeddorstig en bezeten

driestrijd om de haan

Het verleden wurgend

Bloed aan de schoenzool

Het bestaan gaat voort

Mistige zandbak van het heden

Grijze ochtendregen

Met verkrampte klauwen wurgen zij mij

Ik wil schreeuwen maar zwijg

Schoonheid vergaat voor de bloesem

kan groeien

Bewust onbewust draaft men voort

vlees uit vlees gesneden

Tocht  in mijn kop

Ik kijk naar de hemel

De regen knikt langzaam terug

Sneeuw verlaat zijn schaduw

bloemen branden

 

Geldstroom stuwt de doordrekte, kleffe

onstuimige wereld nors onder haar brede gewelven stuk

Wederom een muur

het touw verschijnt

Drek in de darmen

Zo kruipt men voort

Nagels in het wegdek

Angst en verderf onder de gedupeerden

Onder de sterke schoen knerpt alweer

een hand

 De stilte kan niet harder zijn

Dan woorden kunnen klinken

De verkoop gaat door

de biljetten kleven aan begerige handen

Woorden uit het schedeldak

De vrijheid zit vast en verliest haar vorm

Zwart is de zwaartekracht van het gevoel

Ik werp mijn sigaret op straat

Een koude wind

 

Een stille echo is het antwoord

Bedelend strompelt men over elkaar heen

gevechten zijn niet duur

Macht drijft tot waanzin

al wat is wordt nietig

De kern slaat hard

maar men loopt dravend aaneen

Het noodlot tartend

 

Bewegingsloos loopt men zonder lijf

Men wacht met het geduld van een stervende

Haat en afschuw vormen de ondertoon

Zo trekt de horizon aan ons voorbij

Alsof er nooit iemand heeft bestaan

Alsof er nooit iemand zou kunnen bestaan

 

Het grijze onheil vertrapt de mensheid

Strijdliederen galmen eenzaam en verlaten

in het niets van haar echo

Het einde nadert in volle vaart

maar men verkiest de berg

Lege illusie der kracht

De wereld draait om haar kern

en verliest haar as

Hoe lang moeten wij nog lopen

tegen opbod en afbraak in

Nietig is de mens

De wolken tonen grimmiger

 

Het landschap dekt ons in

zo verdwijnen wij dieper en dieper

De mensheid laat zich meezuigen

De stad zucht onder haar gewelven

wij aanschouwen en vervolgen onze weg

Voetstappen in het duister van de dag

Begerige, natte ogen

Klokken luiden en hanen sterven

Kinderen verdwijnen in opblaaskussens

van onbekende makelij

 

Sirenes sieren de charme van de stad

Een zwerver likt de stoep

Bloeddorstig regeert men de mensheid

onder de voorwaarde van het

eenrichtingsverkeer

Ik richt mijn blik in de verte

Op weg naar het niets

 

De overgebleven revolutie

Blijkt een revolutie tegen haar eigen

geschiedenis

Zo bouwen wij parmantig het heden

Zorginstituten gestut door pilaren

Betonrot duurt lang

 

Een tekkel trekt haar baasje voort

De wereld laat los in het moeten

Spontaan uitdragende gedachten

krijgen hun weerga in onderbreking

Ondermijning in de schepping der kunst

De verloren vraag schreeuwt in mijn kop

Een kraai verlaat het kerkhof

Ik vertrap de mieren maar zij planten

zich voort

Luister naar het zwijgen der dingen

heden zonder verleden

Burgers van het niets

 

Vissen spoelen aan en ramen zijn

verlicht

De roltrap spuwt de mens de wereld in

Onder het stof van de dag

de drab van gisteren

Ik loop in de echo van de stilte

 

Het systeem verzwaard de leugen

Zorgbestuurders knagen de waarden aan

Ononderbroken marcheert men door

Wereld zonder ruimte

de sponning klapt uiteen

 

Op straat een gele plas van reclame

aan de overkant

Een man plakt biljetten op stille

lantaarns

Auto’s vervolgen hun weg

Ik sta voor het raam en kijk zwijgend

toe

 

O, dravend land van niets

De hemel laat zich vallen

Kontakten scheuren uiteen

de draagkracht verdwijnt in de modder

van de vorige ochtend

 

 De wereld is bedrieglijk

In al haar vormen

De trein dendert over haar geluid

gelijk de mens over het fenomeen

 

Wederom een dag in niemandsland

alwaar de tijd voorbijtrekt

Tijd waar een ander voor vecht

Mijn oog is vocht

vuur zijn mijn ingewanden

Laat mijn ogen zien

maar laat ze het aanschouwde delen

Gonda Hervaud

Advertisements

Author: hwc2016

Blog over Zorgen met Zorg - veilig - met verstand -met (com)passie - humaan - kritisch - constructief

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s