Kwaliteit en Veiligheid: hoe het niet moet!!!

c7567bb70d

Het was ergens in december 2015, in een luxe hotel aan de rand van een rustiek bos. U kent het plaatje wel: zo’n inspirerende omgeving die de creatieve sappen  in zelfs de meest vastgeroeste bureaucraat losmaakt en doet stromen als het water in een meanderend bergbeekje ergens op een plek in een werelddeel hier heel ver vandaan. Het was in deze omgeving dat een Nederlands  ziekenhuis waarvan we hier de naam niet gaan noemen haar kwaliteitsdag rondom het thema veiligheid organiseerde. Voor dit heuglijke feit was er een select groepje, bestaande uit een aantal specialisten, afdelingshoofden en beleidsmedewerkers uitgenodigd.  Zelfs  de RvB gaf acte de presence, niet de hele dag natuurlijk, want overdrijven is ook een vak, maar toch…. Al met al werd er dus fors ingezet en de achterliggende boodschap was dat het dus niet zomaar weer een speels ‘heidagje’ zou worden, nee, hier werden spijkers met koppen geslagen. Dit ziekenhuis maakt werk van veiligheid. Ook de doelstelling voor de dag loog er niet om: binnen 1 maand zouden  er concrete (veiligheidsverbeter)actiepunten op tafel liggen.

Geweldig initiatief. Klein minpuntje was het ontbreken van echte patiënten en echte verpleegkundigen, maar dit euvel was opgelost door het uitnodigen van mijn collega HWC blogger Gonda Hervaud, schrijfster van het op het gebied van veiligheid en patiëntgerichtheid ietwat ontnuchterende boek: ‘Een kop geeft  geëtter, extra kopzorgen in hersentumorland’, het verhaal over de nachtmerrie waarin haar echtgenoot Pierre en zij in belandden, nadat bij hem de diagnose hersentumor gesteld werd. En met het understatement  nachtmerrie heb ik het hier dan niet eens over de hersentumor zelf, maar over de bizarre en vervreemdende reis die Pierre en Gonda daarna door het Nederlandse zorglandschap maakten. Een ‘avontuur’ dat zich laat omschrijven als een Kafkaesque overlevingstocht door de gezondheidszorgjungle van een ‘beschaafd’ land.’

Uiteraard was Gonda zeer genegen om de uitnodiging te accepteren. Het gebeurt niet heel vaak dat ziekenhuizen zich kwetsbaar opstellen en patiënten / ervaringsdeskundigen het ongecensureerde woord geven. Gonda vroeg vervolgens aan mij of ik bereid was om haar te introduceren en zo kwam het dus dat wij samen aanwezig waren in dit selecte gezelschap op deze historische decemberdag.

Het werd een bijzondere presentatie: Gonda brak het ijs (en de anonimiteit van de groep) door voor haar presentatie alle aanwezigen een voor een roos te laten zetten in een bij aanvang lege vaas. Bij het plaatsen van de roos stelde iedereen zich voor aan Gonda, een aantal deelnemers deelde met  het plaatsen de roos ook nog een, vaak zeer persoonlijke gedachte, wens of herinnering. Hierna was het spreekgestoelte voor Gonda, die op niet mis te verstane wijze haar presentatie deed en haar belangrijkste boodschap overbracht: Optimaal (veilige)  zorg bieden doe je samen met de  patiënt en zijn naasten, op basis van respect, gelijkwaardigheid en compassie.

De respons van de aanwezigen was zeer positief en na afloop waren de goede voornemens dan ook niet van de lucht. Gonda werd nog diverse keren op het hart gedrukt dat ‘veiligheid’ dit ziekenhuis zeer nauw aan het hart lag en nam afscheid met de meermalen herhaalde belofte dat zij uiterlijk binnen drie maanden te horen zou krijgen welke concrete verbeteringen er in gang gezet zouden worden naar aanleiding van alle inspiratie die op deze dag door iedereen was opgedaan.

Inmiddels leven we eind mei 2016, 5 (VIJF) maanden na de memorabele ‘heidag’. Gonda wacht nog steeds op de ‘concrete verbeteringen’ en heeft ook verder niets meer vernomen van de organisatoren van de bijeenkomst. Teleurstellend?, ja, natuurlijk. Verrassend?, nee, helaas niet. Het is het bekende beeld van de buitenkant van de zorg in Nederland: veel mooie plaatjes, nog veel meer geweldige ideeën en voornemens, maar de kern blijft verrot. Gelijkwaardigheid?, vergeet het maar. Respect?, dat woord kennen wij niet, mevrouw. Compassie?, vooral voor onze eigen portemonnee.

LV

Naschrift:

Via onze Twitteraccount kregen we de nodige reacties op bovenstaande blogpost: retweets, likes, veel opmerkingen waaruit herkenning naar voren kwam. We zijn daar heel blij mee en danken iedereen die de moeite neemt om ons blog te volgen en daar zelfs soms ook nog op te reageren. We waarderen dit enorm.

Aan twee reageerders willen we in dit naschrift nog een persoonlijke noot wijden. De eerste is @ZorgICT die ons vroeg wat we zelf gedaan hebben na deze confronterende bijeenkomst en wat onze 1e stap op weg naar betere uitkomsten voor deze patienten was??? Ik kan hier een heleboel niet zulke aardige antwoorden op gaan geven, maar ik hou het bij een advies: beste @ZorgICT als je echt geinteresseerd bent in het antwoord op je vraag, dan raad ik je aan om eerst het boek van Gonda Hervaud te lezen. De titel is: ‘Een kop geeft geetter – extra zorgen in hersentumorland”. Als je vraag daarna nog steeds niet beantwoord is, dan is het misschien een idee om alle blogposts die vooraf gingen aan “Kwaliteit en Veiligheid: hoe het niet moet” nog een keer zorgvuldig te lezen. Ik ga ervanuit dat je vraag dan afdoende beantwoord is.

De tweede reageerder die ik er uit wil lichten is @hans_koevoet die de blogpost simpel wegzette met de tekst ‘Anoniem blog’. Mensen die niet verder kijken dan hun neus lang is, zouden inderdaad kunnen concluderen dat ‘Handle With Care’ een anoniem gebeuren is. Kijk je echter iets verder dan kom je er echter vast wel achter dat dit niet het geval is. In de allereerste blogpost stellen zowel Gonda als ik onszelf voor, met naam en toenaam. En als je de blogpost die meneer Koevoet als anoniem wegzet gewoon leest, zie je deze weinig anonieme passage: “mijn collega HWC blogger Gonda Hervaud”. Desondanks begrijp ik de reactie van meneer Koevoet wel een beetje; je moet inderdaad wat moeite doen om erachter te komen wie en wat er nu precies achter ‘Handle With Care’ zit. Daarom hebben we de computerversie van ons blog uitgebreid met een ‘about us’ tekst, speciaal voor de wat luiere volgers.

LV

Advertisements

Scream (Un crie de coeur)

munch-the-scream

SCREAM – gedachtenspinsels na een medische fout

Een tijdloos bestaan

Dampende nevels als contouren

Zo leven wij in de vage vergeefsheid

van ons bestaan

Ik aanschouw wederom een volle asbak

grijze mist in een verderfelijk bestaan

Verlaten oever, vergeten niemandsland

Onwetendheid over heden en verleden

Web en radar van het escapisme

Waarbij de zorgbestuurder het vaandel

van de burger draagt

Paradetroep der onwetenden, onwillenden

Ik aanschouw de zinloze onwerkelijke

Werkelijkheid

Beton en een voetstap

Stilte

Een vlek

Een toeschouwer

 

Wederom marcheren zij voorbij

Bloeddorstig en bezeten

driestrijd om de haan

Het verleden wurgend

Bloed aan de schoenzool

Het bestaan gaat voort

Mistige zandbak van het heden

Grijze ochtendregen

Met verkrampte klauwen wurgen zij mij

Ik wil schreeuwen maar zwijg

Schoonheid vergaat voor de bloesem

kan groeien

Bewust onbewust draaft men voort

vlees uit vlees gesneden

Tocht  in mijn kop

Ik kijk naar de hemel

De regen knikt langzaam terug

Sneeuw verlaat zijn schaduw

bloemen branden

 

Geldstroom stuwt de doordrekte, kleffe

onstuimige wereld nors onder haar brede gewelven stuk

Wederom een muur

het touw verschijnt

Drek in de darmen

Zo kruipt men voort

Nagels in het wegdek

Angst en verderf onder de gedupeerden

Onder de sterke schoen knerpt alweer

een hand

 De stilte kan niet harder zijn

Dan woorden kunnen klinken

De verkoop gaat door

de biljetten kleven aan begerige handen

Woorden uit het schedeldak

De vrijheid zit vast en verliest haar vorm

Zwart is de zwaartekracht van het gevoel

Ik werp mijn sigaret op straat

Een koude wind

 

Een stille echo is het antwoord

Bedelend strompelt men over elkaar heen

gevechten zijn niet duur

Macht drijft tot waanzin

al wat is wordt nietig

De kern slaat hard

maar men loopt dravend aaneen

Het noodlot tartend

 

Bewegingsloos loopt men zonder lijf

Men wacht met het geduld van een stervende

Haat en afschuw vormen de ondertoon

Zo trekt de horizon aan ons voorbij

Alsof er nooit iemand heeft bestaan

Alsof er nooit iemand zou kunnen bestaan

 

Het grijze onheil vertrapt de mensheid

Strijdliederen galmen eenzaam en verlaten

in het niets van haar echo

Het einde nadert in volle vaart

maar men verkiest de berg

Lege illusie der kracht

De wereld draait om haar kern

en verliest haar as

Hoe lang moeten wij nog lopen

tegen opbod en afbraak in

Nietig is de mens

De wolken tonen grimmiger

 

Het landschap dekt ons in

zo verdwijnen wij dieper en dieper

De mensheid laat zich meezuigen

De stad zucht onder haar gewelven

wij aanschouwen en vervolgen onze weg

Voetstappen in het duister van de dag

Begerige, natte ogen

Klokken luiden en hanen sterven

Kinderen verdwijnen in opblaaskussens

van onbekende makelij

 

Sirenes sieren de charme van de stad

Een zwerver likt de stoep

Bloeddorstig regeert men de mensheid

onder de voorwaarde van het

eenrichtingsverkeer

Ik richt mijn blik in de verte

Op weg naar het niets

 

De overgebleven revolutie

Blijkt een revolutie tegen haar eigen

geschiedenis

Zo bouwen wij parmantig het heden

Zorginstituten gestut door pilaren

Betonrot duurt lang

 

Een tekkel trekt haar baasje voort

De wereld laat los in het moeten

Spontaan uitdragende gedachten

krijgen hun weerga in onderbreking

Ondermijning in de schepping der kunst

De verloren vraag schreeuwt in mijn kop

Een kraai verlaat het kerkhof

Ik vertrap de mieren maar zij planten

zich voort

Luister naar het zwijgen der dingen

heden zonder verleden

Burgers van het niets

 

Vissen spoelen aan en ramen zijn

verlicht

De roltrap spuwt de mens de wereld in

Onder het stof van de dag

de drab van gisteren

Ik loop in de echo van de stilte

 

Het systeem verzwaard de leugen

Zorgbestuurders knagen de waarden aan

Ononderbroken marcheert men door

Wereld zonder ruimte

de sponning klapt uiteen

 

Op straat een gele plas van reclame

aan de overkant

Een man plakt biljetten op stille

lantaarns

Auto’s vervolgen hun weg

Ik sta voor het raam en kijk zwijgend

toe

 

O, dravend land van niets

De hemel laat zich vallen

Kontakten scheuren uiteen

de draagkracht verdwijnt in de modder

van de vorige ochtend

 

 De wereld is bedrieglijk

In al haar vormen

De trein dendert over haar geluid

gelijk de mens over het fenomeen

 

Wederom een dag in niemandsland

alwaar de tijd voorbijtrekt

Tijd waar een ander voor vecht

Mijn oog is vocht

vuur zijn mijn ingewanden

Laat mijn ogen zien

maar laat ze het aanschouwde delen

Gonda Hervaud

Before and After: Patienttevredenheid

WP_20160520_09_07_20_Rich WP_20160520_09_07_40_Rich WP_20160520_09_07_51_Rich WP_20160520_09_08_08_Rich 1 WP_20160520_09_08_25_Rich WP_20160520_09_08_42_Rich WP_20160520_09_08_59_Rich WP_20160520_09_09_12_RichWP_20160520_08_56_31_Rich

In de vorige blogpost ‘De Firma Gebakken Lucht’ (LINK) ging het over de wijze waarop zorgorganisaties (incl. verzekeraars) hun patiënten voortdurend op het verkeerde been zetten met misleidende reclame. Sinds de opening van de zorgmarkt is deze misleiding alleen maar groter geworden. Ik durf hier zelfs te stellen dat er sprake is van bedrog. Gelijk met de start van de reclameterreur is ook de tendens om overal een keurmerk voor in het leven te roepen toegenomen en beweren zorginstanties dat ze erg nieuwsgierig zijn naar de tevredenheid van hun patiënten.

Over de waanzin van keurmerken heb ik het ook al eerder gehad (LINK) , nu dan maar het focus op de patiënttevredenheid: Zijn zorgorganisaties daadwerkelijk geïnteresseerd in hun patiënten en hoe deze hun zorg beleven of hebben we hier te maken met dezelfde ‘fopspeen’  die we zien bij de jubelende reclame uitingen en de terreurmerken? Ik hou het op het laatste: de meeste zorgorganisaties interesseert het geen bal of hun patiënten met een tevreden gevoel de deur uitgaan of niet, de primaire focus ligt op productie voor een zo laag mogelijke kostprijs en het zoveel mogelijk in de kiem smoren van klachten. Dit is een wat boude stelling die  om enige uitleg vraagt. Die uitleg ga ik u niet geven. Ik geef u wel een voorbeeld waaruit volgens mij heel duidelijk wordt wat ik met mijn stelling bedoel:

In de illustraties boven deze blogpost ziet u op de eerste acht afbeeldingen de patiëntenevaluatie die mijn afdeling er in 2011, voordat het marktgedrocht echt toesloeg, op nahield. Deze evaluatie is door onszelf, met de verpleging als initiator,  ontwikkeld, de resultaten werden per kwartaal teruggekoppeld. Op basis van de terugkoppeling stuurden we waar nodig direct bij. Afbeelding 9, ‘Help ons verbeteren’,  is het evaluatieformulier dat ergens begin 2015 door het ziekenhuis werd ingevoerd en dat ons evaluatieformulier verving. Een en ander werd zonder overleg met ons ‘geïmplementeerd’. De resultaten van onze eigen evaluatie werden niet meer teruggekoppeld. Ons eigen management heeft overigens ook nergens tegengas gegeven en het ziekenhuisbeleid t.a.v. patiëntenevaluatie gewoon ingevoerd.

Ik denk dat u zelf wel in staat bent om op basis hiervan uw eigen conclusie te trekken.

LV

De firma Gebakken Lucht

1prof 2wecare 3patient

Sinds zorg een (markt)product is, is er veel verbeterd aan de presentatie die ziekenhuizen er naar buiten toe op na houden. Het moet er namelijk wel een beetje aantrekkelijk uitzien wil je klanten naar binnen lokken. Websites, foldermateriaal, filmpjes worden bij voorkeur geproduceerd door (dure) communicatieprofs en ook het bedenken van pakkende (misleidende) teksten wordt aan de ‘spinners’ overgelaten. Het motto is gelijk aan dat van alle andere winstgerichte ondernemingen: de klant wil graag belazerd worden (en laat zich makkelijk belazeren), dus waarom zouden wij dat niet doen?

Zo zie je dus als je de diverse ‘ziekenhuis’websites bezoekt alleen maar foto’s van tevreden lachende, zichtbaar dankbare patiënten en personeel dat er ‘professioneel’, vriendelijk en gezond uitziet. In de teksten valt op dat al die ziekenhuizen hun patiënt centraal zetten & als gelijken behandelen, dat ze transparant zijn en dat het ‘zorgen voor de zieke medemens’ geen keiharde business is, maar een missie in het leven van iedere medewerker.

In mijn vorige blogpost (LINK) ging het over mijn hoogbejaarde buurman die in zo’n zorgparadijs werd opgenomen. ‘Seniorvriendelijk’ en ‘Gastvrij’ zijn de termen die mij onder andere opvielen. Over het seniorvriendelijke heb ik het al gehad. Ten aanzien van het ‘gastvrije’ meldt het ziekenhuis in kwestie dat ze de patiënt vooral zien als ‘gast’, ofwel, “de patiënt is te gast in ons leven”. Zonder iets af te willen doen aan de intentie van de medewerkers van dit ziekenhuis, denk ik dat het goed zou zijn om dit soort teksten bij wetgeving te gaan verbieden: ze hebben niets met de realiteit te maken en zijn puur misleidend.

Stelt u zich eens voor dat u bij mij thuis langskomt, als gast wel te verstaan. Hoe zou u het vinden als ik u eerst vroeg om een identiteitsbewijs en u vervolgens zonder u iets aan te bieden in een wachtkamer deponeerde om u daar een half uur te laten wachten, ook al arriveerde u op de afgesproken tijd. En stelt u zich eens voor dat u, als u daarover een klacht wilde uiten, door mij verwezen werd naar een bureaucratische klachtenprocedure. En dat u bij uw vertrek, voordat u weer in de auto kon stappen eerst parkeergeld zou moeten betalen. En probeert u zich dan ook nog eens voor te stellen dat ik u, als u mij om een verslag van uw bezoek aan mij zou vragen, zou weigeren om dit verslag te geven of een dusdanig hoge leesdrempel (officieel schriftelijk aanvragen, 2 weken wachten, kopieerkosten)  op zou werpen dat u het verslag dan maar laat zitten. En stelt u zich dan tot slot ook nog eens voor dat ik u extra kosten in rekening breng omdat u naar mijn tv hebt zitten kijken. Hoe zou u mijn gastvrijheid beoordelen?

Bovenstaande is mijn buurman overkomen en dit overkomt dagelijks andere gasten in de diverse Nederlandse ziekenhuizen. Natuurlijk begrijp ik dat ziekenhuizen zo werken als ze werken. Let op, ik begrijp het, maar ik keur het niet goed. Waar ik me echter het meest aan stoor zijn de mooie plaatjes en praatjes die de ziekenhuizen de wereld inslingeren en waaraan meer tijd en aandacht wordt besteed dan aan de gemiddelde patiënt.

En als ik vervolgens kijk naar mijn rol als verpleegkundige in dit soort gastvrije organisaties, kan ik zonder te overdrijven zeggen dat de mogelijkheden om mijn werk naar een echte gastvrije standaard te doen dusdanig uitgekleed zijn, dat ik me regelmatig schaam voor wat ik patiënten kan bieden. Dat mijn nivo van gastvrijheid nog enigszins acceptabel is, en ik mijn werk nog met plezier en tevredenheid doe, heeft er vooral mee te maken dat ik bijna structureel anderhalf uur per dag (onbetaald want ik schrijf deze uren niet) overwerk om in ieder geval mijn stukje zorg met aandacht, respect en gastvrijheid af te ronden. En ik ben niet de enige verpleegkundige (of andere zorgprofessional) die op deze manier de zorg nog een beetje menselijk houdt.

LV

Dag van de Verpleging

bb4b407e-1ea6-4ada-ac86-7324add11378-940x470WP_20160512_10_30_50_Pro

Vandaag is het 13 mei 2016. Gisteren was het dus 12 mei, de internationale dag van de verpleging. Ik heb 24 uur nagedacht over deze blogpost. Die 24 uur waren hard nodig om af te koelen en dat is redelijk gelukt, hoewel er af en toe nog steeds kleine wolkjes stoom uit mijn oren en neusgaten komen. Hoe dat komt?, vragen jullie je vast af. Dat ga ik nu aan het toetsenbord toevertrouwen……

…….Volgers van dit blog weten waarschijnlijk dat ik me vrijwel dagelijks als verpleegkundige in de zorgjungle beweeg. Als beroepsgroep staan wij in de voedselketen van die zorgjungle ergens in de onderste regionen. Gelukkig staan we niet helemaal onderin, die eer is voorbehouden aan de patienten. Desondanks hebben we dagelijks te maken met een keur aan grotere roofdieren, die ons domein langzaam maar zeker oppeuzelen. U kent ze vast wel: de middenmanagement gordeldieren, de hoger kader urang utangs, de beleidstijgers, de carriereleeuwen, de geldwolven en last but not least, de bestuursslangen. Hoe hoger je in deze voedselketen komt, hoe groter de stukken voedsel die verslonden worden door steeds minder roofdieren. Zo verslindt 1 bestuursslang in zijn eentje per dag al gauw een stuk waar 10 pleegdieren een week van kunnen eten. Ik vind die verdeling niet helemaal in overeenstemming met de wetten van eerlijkheid en rechtvaardigheid, maar in de regel piep ik hier niet heel erg over: ik kan goed leven van mijn stuk en in mijn deel van de jungle is het over het algemeen niet heel vervelend toeven. Liever in een verblijf met aardige pleegdieren, dan in een slangenkuil, niet dan…..????

Als pleegdier zie ik natuurlijk wel regelmatig beesten uit die slangenkuil door mijn domein kronkelen en heb ik ook wel eens contact met ze. Zo ook afgelopen jaar. In veel van die contacten krijg ik dan te horen wat een belangrijk dier ik wel niet ben. Ik heb een van de opperslangen in mijn werkjungle zelfs bij herhaling horen sissen dat ik behoor tot de belangrijkste diersoort van de jungle en dat het de opperslangen er daarom alles aan gelegen is om ons te waarderen en goed te verzorgen. En daarmee kom ik bij het uitgangspunt van deze blogpost: De Dag van de Verpleging.

Gisteren was het zover. De hoogste roofieren lieten hun jaarlijkse waardering voor de pleegdieren op niet te misverstane wijze blijken: er was voor de pleegdieren een extra stukje voer geregeld. Dit stukje voer werd niet op de afdelingen langsgebracht, maar moest door de pleegjes zelf opgehaald worden. En zo toog een van de pleegjes vol verwachting naar het centraal voederpunt………………Op de eerste foto boven deze blogpost kunt u zien waar de waardering voor de ‘belangrijkste diersoort’ van de jungle uit bestaat!!!

Ja, ja, ik weet het, je moet een gegeven muffin niet in de bek kijken, maar in de bek stoppen, dus dat hebben we gewoon gedaan. We hebben het zakje van zo’n 8 stukken netjes verdeeld over de 16 personeelsleden die er in die 24 uur aanwezig waren en zijn weer over gegaan tot de orde van de dag, waarin uiteindelijk onze patienten voor het grootse lichtpuntje zorgden. Dit lichtpuntje ziet u op de tweede foto bij deze blogpost.

Ik sluit af met een flardje uit het onderonsje dat ik tijdens het nuttigen van mijn stuk waardering met een van onze specialisten had. Deze merkte op dat hij blij is dat er geen ‘specialistendag’bestaat. Op het moment dat er namelijk een speciale dag voor een bepaalde groep dieren wordt georganiseerd, is dat namelijk meestal een teken dat het gaat om een zoethoudertje voor een beestenclub die de rest van het jaar meedogenloos opgejaagd wordt.

Onze specialisten overigens, gingen ook gisteren, in de avond, samen met hun college specialisten uit een naburig ziekenuis en al de arts assistenten van de vakgroep uit eten in het kader van de samenwerking die er tussen deze vakgroepen bestaat. Uiteraard werd het budget voor deze samenwerking ‘gepeurd’ uit een potje van het ziekenhuis. En weet ik zeker dat ze het niet bij een halve muffin p.p. gehouden hebben.

En dit moest ik toch even kwijt!!!

LV

EPIC

Epic

Dit is het epische verhaal van EPIC,  het elektronisch patiëntendossier dat momenteel wereldwijd stevig in opmars is. Aanleiding voor dit verhaal is een tweet die mijn collga HWC blogger Gonda gisteren op de HWC tweettijdlijn plaatste: “As hospitals go digital, human stories get left behind: #Epic is not built to tell a story https://www.statnews.com/2016/04/06/electronic-medical-records-patients/ … via @statnews” Kern van de boodschap van het verhaal dat aan deze tweet hangt, is dat de patient en vooral zijn context, verdwijnt in het digitale EPD geweld. Ik wil dit hier iets nuanceren.

Ik ben niet persé een EPIC believer. Sterker nog, de wijze waarop EPIC met zijn klanten omgaat vind ik niet de schoonheidsprijs verdienen: het is een gesloten organisatie / systeem dat vooral uit lijkt te zijn op het monopoliseren van de EPD wereld en die haar klanten opzadelt met te hoge prijskaartjes en te veel restricties. Het product EPIC is niet verkeerd, als verpleegkundige in een EPIC ziekenhuis is mijn administratie er een stuk overzichtelijker op geworden, hetgeen ook geldt voor de communicatie met collega’s in het hele ziekenhuis. Ook is het niet zo dat ik na de invoering van EPIC minder zicht heb op het ‘totaalplaatje’, inclusief de patiëntcontext. Sterker nog, het overzicht en de organisatie van de dagelijkse verpleegkundige zorg is sterk verbeterd, evenals het plannen en organiseren van (aanvullende) zorg binnen het ziekenhuis. Wat ik wel heb geleerd is dat EPIC net als denk ik alle andere, ook niet digitale dossiers, net zo sterk of zwak is als zijn gebruiker. De functionaliteit van EPIC is ernorm, maar als gebruiker moet je je wel grondig verdiepen in die functionaliteit. Ten eerste moet je weten waar je precies welke informatie vindt, waarna je ook de moeite moet nemen om op die plaatsen te kijken. Om dus het totaalplaatje (inclusief context) te krijgen moet je wat dieper het systeem induiken dan alleen de ‘probleemlijst.’ Dat is een kwestie van discipline en interesse. Ten tweede moet je je verdiepen in de wijze waarop je die functionaliteit kunt benutten om je zorg (samen met de patient) duidelijk te beschrijven en te plannen. Als ik dat goed en zorgvuldig doe, dan is de dagelijkse zorg van iedere patiënt specifiek en met exact de gewenste tijd daarvoor terug te vinden voor iedere zorgverlener. In de praktijk bepaal ik samen met ‘mijn’ patient precies wat de voorkeuren in de te verlenen verpleegkundige zorg zijn. Kortom, EPIC geeft je precies terug wat je erin stopt. Het is aan jezelf hoe gedetailleerd je dit erin stopt en dat je weet waar je dat erin moet stoppen. (en waar je het terug kunt vinden) Met name in het begin vergt EPIC daarom een extra investering, niet alleen in het heel goed leren kennen van de functionaliteit, maar ook in het ontwikkelen van bijvoorbeeld smartphrases, smarttext, smarttools die je het werk daarna fors kunnen vergemakkelijken en verbeteren. Kortom, ik herhaal het nog een keer: in de dagelijkse praktijk is EPIC net zo sterk of zwak als zijn gebruiker.

Grootste nadelen van EPIC zijn de eerder aangegeven geslotenheid van de organisatie (& daarmee het system) en de incompatibiliteit met andere systemen. Wil je structurele wijzigingen in EPIC, dan is dat tijdrovend, vrij complex en duur om te realiseren. De geheimzinnigdoenerij en bureaucratie rondom EPIC zijn even imponerend als het systeem zelf. Ik denk echter dat dit niet des EPIC’s’ is, het is een projectie van alles wat er in de wereld gebeurd: macht, geld, commercie gaat voor alles. Mijn EPD droom is dan ook, gelijk aan mijn hele grote ICT softwaredroom: geen McOs of Windows, maar open source Linux of in dit geval geen EPIC of Whatever, maar open source DigiCare.

LV