Big Pharma en ‘The Antidepressant Wars’

pr47138-640x640-b-p-ffffff

Op ons HWC-blog uit ik nog wel eens kritiek op de industrialisering en vermarkting van het ‘product’ gezondheid. Met name de wijze waarop de farmaceutische industrie bezig is om gezondheid (letterlijk) te verzieken en zoveel mogelijk mensen ‘aan de bij voorkeur gepatenteerde pil’ te krijgen roept bij mij veel weerstand op. Als verpleegkundige zie ik dagelijks de verwoestende effecten van deze strategie: het aantal medicijnen waarmee mensen op onze afdeling  binnenkomen is nog wel eens buitenproportioneel, en dan druk ik me voorzichtig uit.  En dan heb ik het hier over medicijnen voorgeschreven op basis van richtlijnen die gebaseerd zijn op nogal eenzijdig,  regelmatig  vanuit de farmacie geïnitieerd onderzoek en die ‘aan de man’ gebracht zijn door middel van in mijn ogen dubieuze lobby’s, waarin de patiënt, behalve als ‘cash cow’ niet echt centraal staat. De farmaceutische doctrine is ongekend effectief: in de richtlijnen domineren  de chemische interventies, ook daar waar gedrags – of leefstijl interventies minimaal eenzelfde effect zouden hebben. Veel zorgprofessionals denken ook alleen nog maar in chemische oplossingen en evenzoveel patiënten denken ook al  dat alleen de scheikundedoos van de farmacie de oplossing voor al hun kwalen en leed kan betekenen: (“Dokter, ik heb zo’n last van brandend maagzuur als ik een kroket gegeten heb.” “Ik schrijf u wel pantaprozol voor. Kunt u lekker kroketten blijven eten.”)  Dat de pillendraaiers hier dankbaar gebruik van maken is logisch, maar dat zorgprofessionals vervolgens ook de oogkleppen opzetten blijft me een doorn in het oog. En zo zijn we met zijn allen heel geleidelijk afgegleden naar ‘gezondheidszorg uit een, vaak schrikbarend duur, potje. ‘Ben ik dan anti farmacie of anti pil, poeder, drankje of andere toedieningswijze??? Nee hoor, lees maar verder….

Deze blogpost heeft te maken met een paar Tweets (en artikelen) die ik gisteren onder ogen kreeg over ‘The Antidepressant Wars’. ( #1 #2 ) De Tweets waren afkomstig van @drAlanRalston, (“voted funniest Scottish psychiatrist in Holland”) een psychiater die ik zeer bewonder vanwege zijn genuanceerde kijk op (geestelijke) gezondheidszorg en zijn niet aflatende inzet voor een op menselijke maat gestoelde GGZ. (en tegen de marktkoopman op de zorgmarkt.) Met menselijke maat bedoel ik hier een toegankelijke GGZ waarin de patiënt en niet de DSM, de ROM, de richtlijn of de € centraal staat. ‘The Antidepressant Wars’ hebben te maken met de ‘verfarmacologisering’ van de GGZ, in dit specifieke geval ‘het geluk en welbevinden van de mens.’ Big Pharma heeft op het leed dat leven heet de afgelopen decennia een heel imperium gebouwd. Een luchtkasteel dat bestaat uit niets meer dan de belofte dat ‘geluk’ gewoon uit een potje komt. De fundamenten voor dit luchtkasteel werden gelegd in de jaren 60, toen hele volksstammen kennis maakten met benzodiazepines. Toen bleek dat deze ‘leedverzachters’ op de lange termijn toch niet helemaal onschuldig waren, was het al te laat. De verwoeste levens waren niet meer te tellen. Gelukkig hadden de farmaceuten ondertussen niet stilgezeten, de volgende generatie instant geluk deed zijn intrede: de antidepressiva, de paracetamols voor de zielepijn. Want waarom zou je zielepijn lijden als je een pijnstiller kunt slikken? En zo gebeurde het dat middelen die eigenlijk bedoeld waren om depressies te behandelen, ook tevoorschijn kwamen bij burn outs, rouw, verdriet, ontevredenheid, en spanning. Helaas bleken, net zoals de benzo’s, ook deze middelen niet zo onschadelijk als  de ‘geluksmakers’ beweerden: een niet te verwaarlozen aantal patiënten kreeg te maken met impulsdoorbraken waarbij suïcide geen uitzondering was. En ook bij deze middelen bleek er sprake te zijn van onttrekking en  afhankelijkheid. Ondanks deze niet misselijke iatrogene effecten blijven deze middelen de richtlijnen domineren en wordt de GGZ verder ontmanteld. Want waarom zou je vanuit een holistisch en integraal perspectief met patiënten aan de slag gaan als de oplossing gewoon in een potje zit?

Het is dan ook niet vreemd dat de kritiek op de farmaceutische industrie de laatste tijd fors toeneemt: er worden beloften gedaan die niet waargemaakt kunnen worden, de iatrogene effecten (soms zelfs al in de onderzoeksfase bekend) worden weggemoffeld, er wordt gestrooid met geld en kadootjes en niet de patiënt, maar het winstmodel staat centraal. Soms gaat men letterlijk over lijken. En neemt noch Big Pharma, noch een groot deel van de zorgprofessionals haar verantwoordelijkheid voor de gezondheid van ‘hun’ patiënten. Het feit dat er gesproken wordt over ‘The Antidepressant WARS’ is in dat opzicht veelzeggend. Big Pharma voert een oorlog en het aantal onschuldige slachtoffers is enorm. Hoe meer mensen afhankelijk worden van medicatie, ook voor kwalen die niets met pathologie te maken hebben, hoe beter. En degenen die de (potentiële) slachtoffers zouden moeten beschermen, schieten te kort, om welke reden dan ook..

Natuurlijk ben ik niet tegen de farmaceutische industrie, ik ben ook niet tegen behandeling met farmaca. Als je het hebt over antidepressiva heb ik ook het levensreddende effect van bijvoorbeeld antipsychotica en antidepressiva te vaak gezien om ze weg te zetten als overbodige producten. Ik heb ook de ellende van de bijwerkingen en / of teleurstelling als het middel niet deed wat de farmaceut / psychiater beloofde, gezien. Waar ik me vooral zorgen om maak is het te pas en te onpas gebruik van deze middelen, ook als er andere opties aanwezig zijn, of sterker nog, als andere opties veruit te prefereren zijn.  Zorgen maak ik me ook door de monopolisering  van ‘gezondheid’ door de farmaceutische industrie. En door het misbruik van die monopoliepositie door het vragen van exorbitante bedragen voor hun producten. En het ontlopen van de verantwoordelijkheid voor daadwerkelijke gezondheidszorg, waarin primaire en secundaire preventie steeds meer ondergeschikt raken aan de peperdure en regelmatig ook iatrogene oplossing uit de chemische fabriek.

Zelf ben ik overigens een trouw gebruiker van ‘geluk uit een potje’. Ik denk zelfs dat het mijn leven ooit gered heeft. Eind jaren 90 ging bij mij, ik was toen 36, in vrij korte tijd ‘het licht uit’. Achteraf terugkijkend op mijn leven voor die tijd was het licht sinds mijn 20e regelmatig wat zwakjes geweest, maar daar had ik nooit echt heel veel aandacht aan besteed. Mijn huisarts hield het op een burn out en gaf me het advies om het rempedaal in mijn leven wat vaker te hanteren. Hoe harder ik echter op de rem trapte, hoe beroerder ik me ging voelen en toen ik de lantarenpalen langs de snelweg ging zien als meer dan hulpmiddelen om in het donker de weg te kunnen zien, kwamen we toch uit op de diagnose depressie. De dokter schreef me paroxetine voor en zo snel als het licht was uitgegaan, ging het weer aan, sterker nog, ik baadde in het licht en kon de hele wereld en meer weer helemaal aan. Sterk spul!!! Als redelijk ervaren verpleegkundige, gehuwd ook met een redelijk ervaren verpleegkundige gingen er ondanks het geweldige gevoel toch wat alarmbellen af en besloot ik in overleg met de huisarts de dosering wat aan te passen. En jawel, na een maandje was ik weer waar ik zo’n beetje moest zijn, terug op planeet Aarde en redelijk stabiel. Dat bleef een jaartje goed gaan. Tijd dus om het maar weer eens zonder instant geluk te proberen. Dat viel niet mee. Niet dat ik op stel en sprong weer lid werd van het Sombermans gilde, maar de onttrekkingsverschijnselen van het goedje waren niet voor de poes en die lieten zich niet zomaar verdrijven. Op dat moment was er nog niet heel veel bekend over onttrekking bij SSRI’s, laat staan dat het woord ‘afhankelijkheid’ genoemd werd. Dus de conclusie was dat een nieuw optreden van de Depressieband was gewenst. Snel weer aan de paroxetine. Dit keer viel het middel iets anders: agitatie, vreselijke onrust, gejaagdheid, prikkelbaarheid en dat soort leuke bijwerkingen. Ik zei het al: sterk spul!!! Ander middel dan maar. De keus viel op sertraline. Gelukkig ging dat een stuk beter: geen rare bijwerkingen, geen ‘on top of everthing’, gewoon weer mijn rustige, stabiele ouwe ik.

Ondertussen leven we in 2016. Ik heb inmiddels 4 pogingen gedaan om het weer ‘op eigen kracht’ te doen. Alle pogingen mislukt: er is geen doorkomen aan de onttrekking: eerst een paar weken elektrische schokken door mijn hoofd, samen met het gevoel alsof ik in plaats van hersenen watten in mijn schedel heb (wellicht is dat ook zo) en, dat is het ergste, een lijf dat aanvoelt alsof het uitgeput is. Op het moment van stoppen loop ik met twee vingers in de neus gemiddeld 60 km per week redelijk hard. Na 2 weken voelt 5 km hardlopen aan alsof ik een marathon loop met in plaats van spieren lood in mijn lijf. Mijn stemming blijft normaal en ik verval niet in het depressieve scenario. Dit houdt allemaal pas weer op zodra ik weer start met sertraline.

Ik heb me er inmiddels maar bij neergelegd dat ik er een partner voor het leven bij heb. Het is geen ware liefde, maar een soort verstandshuwelijk. Het is niet anders……

De moraal van dit verhaal: blijf, zowel als zorgprofessional als zorgconsument, kritisch kijken naar wat de pillendraaiers doen. Ze hebben de wereld veel goeds gebracht. Als ze daadwerkelijk de patiënt als uitgangspunt nemen en hun verantwoordelijkheid verleggen van hun aandeelhouders naar daadwerkelijke gezondheidszorg voor iedereen, dan kunnen ze de wereld nog veel meer moois brengen.

LV

Advertisements

Over professionaliteit

wp_ss_20160427_0001

De afbeelding die u hierboven ziet is een screenshot van een Tweet die ik gisteravond het niet meer zo wereldwijde (er wordt nogal wat gecensureerd tegenwoordig) web opslingerde. De bron is @mbbcareconsult (Careconsultthuiszorg) en ik vind het een geweldige Tweet: dit is ZORG!!! Tegelijkertijd realiseerde ik me dat niet iedereen dit als ZORG zal beschouwen  Sterker nog, ik ken de nodige mensen die in de zorg werkzaam zijn, die bij een Tweet als deze heel moeilijk gaan kijken en het woord ‘niet professioneel’ in de mond nemen.

Het blijft een lastige, die discussie over wat nu al dan niet professioneel is. Voor mij is het niet zo heel erg lastig, maar ik merk dat normen en waarden hieromtrent heel erg verschillen. Ik zal hier wat voorbeelden uit mijn praktijk geven:

Nog niet zo lang geleden werd een ex patiënte van onze afdeling elders in onze toko opgenomen. Mevrouw was enkele maanden bij ons opgenomen geweest, was nu alweer een half jaartje met ontslag en was nu, vanwege totaal andere problematiek, opnieuw ‘te gast’ in ons ziekenhuis. Haar opname bij ons was pittig geweest, zowel voor haar als voor het team, maar ze was ‘goed’ vertrokken. Toen we hoorden dat ze nu elders opgenomen was, gingen een aantal collega’s (ik ook) even bij haar langs. Gewoon belangstelling, van mens tot mens: “Wat horen we nu?”, “Wat rot dat je weer in het ziekenhuis ligt”, “Hoe gaat het nu met je?” Dit werd zeer gewaardeerd door patiënte. Groot was mijn verbazing toen hieruit een discussie over professionaliteit ontstond. Er bleken ook mensen in ons team die dit ‘niet professioneel’ en ‘grensoverschrijdend’ vonden………

Alweer wat langer geleden, ik werkte toen nog op een acute dagopvang, werd ik op het matje geroepen vanwege het volgende: een ambulante patiente belde mij om 16:00 op. Ze was er net achter gekomen dat haar antidepressiva op waren. Ze had haar psychiater en haar SPV eerder op de dag gebeld met de vraag een recept naar haar apotheek te faxen, zodat zij in de middag haar medicatie kon halen. Ze was niet teruggebeld en haar apotheek had niets ontvangen. Wat nu te doen? Psychiater en SPV waren inderdaad niet (meer) in huis, dus ik sprak met mw. af dat ik wel even bij haar langs zou fietsen om in ieder geval haar dosis voor die dag te brengen. Dan zou ze morgen zelf wel weer bellen voor een recept. Zo gezegd, zo gedaan. Mevrouw geholpen, ik tevreden met de oplossing. Groot was mijn verbazing toen ik een weekje later van mijn teamleider hoorde dat de SPV van mevrouw een klacht over mij had ingediend, omdat ik patiënte thuis had bezocht, zonder dat ik hierover ruggespraak had gehad met haar behandelaar. Dat werd als ‘niet professioneel’ en ‘grensoverschrijdend’ beschouwd………

Nog eentje om het af te leren, opnieuw uit mijn ADO tijd. Wederom een klacht van een SPV. Dit keer betrof het een patient die twee keer per week bij mij in de hardloopgroep meeging. Meneer liep al een half jaar trouw mee en gaf zowel bij zijn SPV als bij mij aan dit als erg prettig en ontspannend te ervaren. Zijn stemming bleef in deze periode schommelen en zowel de psychiater als SPV van meneer drongen er al enige tijd op aan dat hij lithium zou gaan gebruiken. Iets dat hij absoluut niet wilde. Omdat hij voet bij stuk hield, werd hem door zijn behandelaren te kennen gegeven dat hij, als hij zich dan toch niet wilde laten behandelen, dan ook niet meer mocht deelnemen aan de hardloopgroep. Dit werd verder niet met mij besproken. Meneer kwam mij vertellen wat het ‘vonnis’ was en gaf aan het hier niet mee eens te zijn. Hij had dit ook gezegd tegen zijn behandelaren, maar die waren onvermurwbaar. Ik verwees hem naar de patiënten vertrouwens persoon en sprak met hem af dat hij zolang zijn klacht liep en er nog geen oplossing was, gewoon lekker mee zou blijven lopen. Dit ging prima, totdat SPV weer eens het dossier van meneer las en erachter kwam dat hij nog steeds deelnam aan de hardloopgroep. U begrijpt het al: ‘onprofessioneel’ en dit keer zelfs ‘ondermijnend’……………

En zo kan ik nog wel even doorgaan, waarschijnlijk zelfs een boek volschrijven met voorbeelden waarin het begrip ‘professionaliteit’ niet altijd op dezelfde wijze wordt uitgelegd. Wie er gelijk of ongelijk heeft??? Ik weet het niet, maar ik blijf uitgaan van de menselijke maat en uit ervaring blijkt achteraf dat dat meestal toch de juiste maat was.

LV

Hoe ingewikkeld kan dat zijn???

CgyAPDVWYAAiWf6

De tekst in afbeelding hier direct links in de blogpost, dient als basis voor de rest van dit epistel. Voordat je verder leest daarom de vraag om eerst deze tekst goed door te lezen en goed tot je door te laten dringen. Daarna stel je jezelf de volgende vraag: Het bieden van een op menselijke normen en waardigheid gebaseerde zorg:

HOE INGEWIKKELD KAN DAT ZIJN?

 

Het antwoord op deze vraag lijkt in eerste instantie simpel: NIET HEEL INGEWIKKELD. Immers zorg begint bij de patiënt die het stralende middelpunt is van alle activiteiten die in het kader van zijn zorgvraag worden georganiseerd. Zorg is daarom maatwerk waarin luisteren naar – en respect voor de eigenheid van de patiënt de basis is voor het totaal aan professioneel handelen. Alle beroepscodes van zorgprofessionals zijn er op gericht om optimaal professioneel handelen te garanderen. Dus als alle zorgprofessionals zich gedragen naar wat die beroepscodes voorschrijven, dan is het allemaal niet zo heel complex.

Helaas is de praktijk iets weerbarstiger. Los van het gegeven dat iedere zorgprofessional zal zeggen kennis te hebben van de beroepscode en ook zal beweren de beroepscode te onderschrijven en ernaar te handelen, is er ook een heel bataljon dat dit meer doet vanuit een soort ‘politieke correctheid’, zonder zich te realiseren wat die beroepscode nu echt betekent en wat de gevolgen voor je professioneel handelen zijn als je echt zou gaan handelen naar wat er in staat. Ik heb hieraan op dit blog al uitgebreid aandacht aan besteed in het drieluik: “De Schone Schijn van de Beroepseed.” #1 > LINK , #2 > LINK, #3 > LINK

Kort door de bocht is de boodschap bij deze drie blogposts dat het gros van de zorgprofessionals zich weinig gelegen laat aan de beroepscode en in de dagelijkse praktijk van de zorg, behalve heel veel klagen over hoe de zorg wordt uitgekleed, niet veel meer doet dan het als een veredelde zorgrobot doen wat ; ‘the makers and shakers’ voorschrijven. En die voorschriften hebben heel andere uitgangswaarden, waarbij er vier belangrijke uitgangspunten lijken te domineren: ‘Know the Market’, ‘Acknowledge Greed; ‘Be a Hypocrite’ & ‘Grab as much Power as Possible’. En dit alles uiteraard over de rug van zoveel mogelijk patiënten en zorgprofessionals.

Over de verschillen tussen de zorgwerelden van patiënten, zorgprofessionals en ‘the makers and shakers’ ging het overigens ook al eerder op dit blog:

Waar ik me echter in dit hele verhaal het meest over blijf verbazen is de Calimero houding waarmee meeste patiënten en zorgprofessionals zich identificeren: het is de schuld van ‘hullie’ (beleidsmakers, managers,  farmaceuten, enz., enz.) en wij zijn de slachtoffers op het altaar van de Heilige Markt. En in die Calimero rol vergeten we met zijn allen hoeveel macht we eigenlijk hebben. Ten eerste zou er zonder patiënten al helemaal geen zorgmarkt bestaan, ten tweede zou er zonder al die professionals die in het primaire proces hun ding doen, geen zorg verleend worden.

Als zorgprofessional die dagelijks in het primaire proces aan de slag is, maar ook in voorkomende gevallen als patiënt in dat primaire proces verbijster ik me er voortdurend en steeds meer over hoe makkelijk het ‘the makers and shakers’ gemaakt wordt en hoe makkelijk de meeste zorgprofessionals hun beroepsprincipes verkwanselen. En is het nog meer verbijsterend om te merken dat in mijn directe werkomgeving de ondersteunende en voorwaarden scheppende diensten steeds meer hun wil opleggen aan het proces waarvoor zij de ondersteuning zouden moeten bieden en waarvoor zij de voorwaarden zouden moeten scheppen: inderdaad, het primaire proces, waarin de patiënt zogenaamd centraal staat. Ik werk allang niet meer in een zorgomgeving die erop gericht is maatwerk te leveren. Ik werk steeds meer in een op hol geslagen Kafkaesque zorgfabriek die erop gericht is om met een zo goedkoop mogelijk product een maximaal rendement te halen.

Terugkomend op de macht die patienten en zorgprofessionals, alleen al op basis van hun aantallen zouden moeten kunnen hebben, verwijs ik hier ook nog een keer naar een eerdere blogpost en roep ik alle zorg Calimero’s nog een keer op om nu eindelijk eens wakker te worden. This is your

WAKE UP CALL!!! > LINK

En hiermee zijn we weer terug bij de vraagstelling aan het  begin van deze blogpost: Het bieden van een op menselijke normen en waardigheid gebaseerde zorg:

HOE INGEWIKKELD KAN DAT ZIJN?

LV

Ontspoorde Zorg(professional) #4

Eind vorige week overleed een ex patiënt ‘van mij’ , laten we hem hier X noemen, na een jaar op een plek tussen hoop en vrees geleefd te hebben. De vrees werd veroorzaakt door zijn ziekte, blaaskanker, en door een berg aan voor mij onbegrijpelijk geklungel door en tussen diverse zorgverleners en zorginstanties. Dat desondanks de hoop nog heel lang bleef mag daarom een wonder heten, maar gelukkig was de hoop er regelmatig ook nog.

Het meest stuitende stukje zorggeklungel kreeg ik gisteren aan de telefoon te horen van de broer van X. Nadat ik de rouwkaart binnenkreeg belde ik deze broer om mijn condoleances over te brengen en werd ik getrakteerd op een staaltje onbenul waarvan mijn mond nog steeds openstaat.

Twee weken voor zijn overlijden, prognose was op dat moment allang duidelijk: ‘terminaal’, sprak X met een arts. X leed al maanden aan enorme pijnen en had op dat moment weer eens een hele slechte nacht achter de rug. X vroeg de arts om euthanasie, simpelweg omdat hij niet meer met deze pijnen verder kon. Het antwoord van de arts was dat dit geen goed moment was om hierover te praten. Argument: je hebt nu een hele slechte nacht gehad en je voelt je ook nu nog beroerd. De arts had nog wel een hoopgevende mededeling voor X: als je je wat beter voelt en je wilt hierover praten, dan mag je me bellen. Ik werk op maandag en woensdag.

Op papier valt deze arts niets te verwijten, hij heeft nergens een wet of procedure overtreden, zijn dossier is ongetwijfeld op orde en ik weet zeker dat hij alle door beleidsmakers en verzekeraars gewenste ‘Vinkjes’ netjes zet. Hij zal zeker zijn contract met de verzekeraar behouden. Immers zolang je beleid, verzekeraar en jezelf centraal zet in het verlenen van zorg, gaan in dit ‘beschaafde’ zorgland alle deuren voor je open. Dat deze man volkomen ongeschikt is voor het uitvoeren van zijn beroep is verder bijzaak. Bij wijze van uitzondering doe ik op dit blog daarom toch een keer mee met de ‘vinkjesterreur’.

LV

ongeschikt

Ontspoorde Zorg #3: Het Dex drama

dex

Gisteren ging het in ons blog ‘Wake Up Call’ over een actuele ‘wanzorg’ kwestie, betreffende het ADHD medicijn dexamfetamine. Hier het citaat in kwestie: “Een illustratief voorbeeld dat me deze laatste week weer in totale verwarring brengt is de ‘dexamfetamine kwestie’: tot nu toe wordt dexamfetamine door de apothekers zelf geproduceerd en verstrekt. De kosten zijn relatief laag. Nu is er ineens een farmaceut die een dexamfetamine onder de naam Amfexa heeft gepatenteerd en tegen een veelvoud van de kosten tot nu toe op de markt gaat brengen. Vanwege het patent mogen de apothekers de dexamfetamine niet meer zelf produceren en zijn ze verplicht de veel duurdere Amfexa variant te leveren. Deze variant wordt vervolgens niet vergoed door de zorgverzekeraars, waarmee dus de patiënten die dit middel gebruiken ineens met een rekening zitten die tot honderden euro’s per maand op kan lopen!!! Dus: dexamfetamine kan goedkoop gemaakt en verstrekt worden, maar dat mag niet meer, waardoor veel patiënten in de problemen gaan raken. Logisch toch???”

Vandaag 2 geanonimiseerde voorbeelden uit ‘mijn’ praktijk die laten zien hoe dit staaltje zorgvermarkting op patiënt niveau uit gaat pakken.

A, 23 jaar

A was altijd een wat druk, chaotisch kind. ‘Accident prone’, impuulsief, actief. Binnen de structuur die hij thuis had gaf dit nooit grote problemen. Die begonnen toen hij op zichzelf ging wonen toen hij 18 was. Veel uitgaan, weinig slaap, nauwelijks structuur  Problemen stapelden zich snel op: zelfverwaarlozing, gebrek aan overzicht,  ‘drukte in het hoofd, zelfmedicatie met alcohol en drugs, verkeerde vriendjes, schulden, justitie, enz., enz., de bekende neerwaartse spiraal. Op  zijn 21e zocht A zelf hulp. Een half jaar, 2 misdiagnoses (en misbehandelingen) verder luisterde eindelijk een psychiater naar de vraag die A al maanden stelde: proefbehandeling met dexamfetamine. En wat met torenhoge doses neuroleptica en benzo’s niet gelukt was, lukte nu wel: A kreeg weer rust in zijn hoofd en kon weer aan het werk met zijn leven. Na een opname van 9 (!!!) maanden ging hij weer thuis wonen, trof een regeling voor zijn schulden, reintegreerde weer in zijn werk en bereidde zich voor op het weer zelfstandig gaan wonen. Dit zou met zijn salaris van €1300, waarvan ook nog een deel van opging aan afbetaling schulden net aan lukken, mits de all in huur niet meer dan €500 zou gaan bedragen. Al met al zou A, alle vaste lasten meegerekend, €300 overhouden om van te leven: kleding, eten, drinken, vervoer en wellicht ook nog wat sociale activiteiten. Geen vetpot, maar participeren kost nu eenmaal wat. Helaas besloot men op dat moment de dexamfetamine aan de markt over te laten, zie hierboven. Voor A betekent dit een extra kostenpost van €400 per maand. Geld dat hij, noch zijn ouders kunnen missen. A overweegt nu om of te stoppen met dexamfetamine of om het goedje weer uit het illegale circuit te gaan scoren………. Over de mogelijke gevolgen van een dergelijke actie van A ga ik het hier niet hebben, die kunt u zelf ook bedenken.

Gezin B, ouders, 4 kinderen 8 tot 15 jaar.

Gezin B stond bekend als een zogenaamd multiprobleem gezin. Laagbegaafde ouders, 3 van 4 kinderen achterstand in ontwikkeling, bijstandsniveau, forse schulden. Na enkele jaren intensieve begeleiding door een batterij aan hulpverleners en instanties is de boel nu redelijk op de rit: bijstandsniveau blijft, ouders krijgen ondersteuning bij opvoeding, schulden worden afbetaald, 3 kinderen doen het goed op dexamfetamine en lopen hun achterstand langzaam maar zeker in. Helaas slaat ook hier het marktgedrocht toe: de dexamfetamine voor pa en de kinderen zal het gezin vanaf medio april 2016 zo’n €900 gaan kosten. Uiteraard kan dit gezin dit niet opbrengen en zal noodgedwongen moeten stoppen met dit middel……..

 Need I say more???

Klik HIER voor link naar info en petitiesite ‘Dure Dex Niet Zo Flex’ 

Update 13-05-2016: “Het spijt Eurocept vreselijk”, door Menno Oosterhof > LINK

Update 17-06-2016: Niets zo veranderlijk als de minister. Via site dexamfetamine.nl > LINK

LV

Wake Up Call

wakeupcall

“Als burgers laten merken dat ze andere politici willen, besluiten politici dat ze de verkeerde burgers hebben.” Deze quote kwam vandaag voorbij in de Twitter tijdlijn van @Wdekanter. Het is een quote die in mijn ogen de stand van zaken in, in ieder geval, ons land  aardig weergeeft. De democratische verhoudingen staan volledig op de kop en dat zie je terug in alle facetten van de maatschappij. De zorg is zo’ n facet waar in naam van een relatief kleine groep beleidsmakers, bestuurders, politici een experiment wordt doorgevoerd dat grotendeels tegen de wil en het belang van de grote groep belanghebbenden ingaat. Het experiment heet marktwerking en de ellende die daaruit tot nu toe uit voortkomt is niet meer te overzien. Echter, op het moment dat zorgprofessionals en patiënten, toch groepen die redelijk ervaringsdeskundig zijn, hun zorgen en frustraties uiten en zeggen dat ze het graag anders zien, treedt het ‘mechanisme van de omgekeerde wereld’ weer in werking: de kleine groep zorgoligarchen besluit dat zij het beter weten en schakelt nog een versnellinkje hoger in de ramkoers met ethiek, professionaliteit en menselijkheid.

Ik heb al talloze malen geblogd en getweet over dit fenomeen en daarbij ook aangegeven dat ik die ramkoers vanuit het perspectief van de ‘ivoren toren bewoners’ wel kan begrijpen: zij hebben er alle belang bij om de eigen positie waar mogelijk te verstevigen: meer macht, meer winst, waarom niet??? Uit alles wat er momenteel in onze wereld gebeurt, blijkt overduidelijk dat er met twee maten gemeten wordt: de ‘ivoren’ maten en de ‘gepeupel’ maten. Wat ik niet begrijp is dat wij, het ‘gepeupel’, toestaan dat die maten blijven bestaan, ondanks alle bewijzen dat het voor het merendeel van de mensheid, en juist voor dat ‘gepeupel’, niet echt gezond is dat ze gehanteerd worden.

WANNEER WORDEN WE WAKKER??? Dit is de vraag die ik de afgelopen weken diverse malen gesteld heb. Met wakker worden bedoel ik in deze context niet dat we moeten blijven roepen en huilen dat het allemaal zo onrechtvaardig is, maar dat we het initiatief in de zorg terug moeten leggen waar het hoort: bij degenen die verstand hebben van zorg: de zorgprofessionals en de patiënten. En dat hoeft helemaal niet ingewikkeld te zijn, soms gaat het om simpel ‘boerenverstand.’ Een illustratief voorbeeld dat me deze laatste week weer in totale verwarring brengt is de ‘dexamfetamine kwestie’: tot nu toe wordt dexamfetamine door de apothekers zelf geproduceerd en verstrekt. De kosten zijn relatief laag. Nu is er ineens een farmaceut die een dexamfetamine onder de naam Amfexa heeft gepatenteerd en tegen een veelvoud van de kosten tot nu toe op de markt gaat brengen. Vanwege het patent mogen de apothekers de dexamfetamine niet meer zelf produceren en zijn ze verplicht de veel duurdere Amfexa variant te leveren. Deze variant wordt vervolgens niet vergoed door de zorgverzekeraars, waarmee dus de patiënten die dit middel gebruiken ineens met een rekening zitten die tot honderden euro’s per maand op kan lopen!!! Dus: dexamfetamine kan goedkoop gemaakt en verstrekt worden, maar dat mag niet meer, waardoor veel patiënten in de problemen gaan raken. Logisch toch???

Nu kunnen we huilie, huilie doen en wijzen naar die grote boze farmaceuten, zorgverzekeraars, politici en de markt, maar wat zou er gebeuren als alle apothekers nu eens een vuist maakten en collectief blijven doen wat ze deden: zelf dexamfetamine blijven maken en verstrekken???

Dit is slechts een voorbeeld uit een inmiddels haast oneindige rij met zorg-onlogica die mede in stand gehouden wordt door het ‘makke schapen gedrag’ van zorgprofessionals en patienten. Een rij die groter en groter wordt, omdat wij rustig verder slapen. Dus nog een keer de vraag: WANNEER WORDEN WE WAKKER??? en nemen we het initiatief in de zorg terug???

Hier nog wat vragen om over na te denken:

  • Wat zou er gebeuren als alle zorgprofessionals consequent weigeren om eenzijdige contracten met verzekeraars af te sluiten?
  • Wat zou er gebeuren als de door bijna alle GGZ professionals verfoeide ROM waanzin, door diezelfde GGZ professionals geboycot zou worden?
  • Wat zou er gebeuren als alle zorgprofessionals alle door hen als onzinnig ervaren ‘afvinkterreur’ niet meer afvinken?
  • Wat zou er gebeuren als zorgprofessionals en patiënten samen weer gaan bepalen wat zij verstaan onder goede zorg en hiernaar gaan handelen???
  • Wat zou er gebeuren als het winstoogmerk in de zorg vervangen wordt door een investeringsoogmerk?: alles wat overblijft wordt direct terug geïnvesteerd in directe zorg.
  • Wat zou er gebeuren als de bestuurs en managementlaag in de zorg gedecimeerd wordt?
  • Wat zou er gebeuren als we niet de belangen van de marktpartijen, maar die van de zorgprofessionals en patiënten op de eerste plaats zetten.
  • Wat zou er gebeuren als zorgprofessionals en patiënten mede eigenaar van hun zorgorganisaties worden?
  • Wat zou er gebeuren als beroepsverenigingen en patientenorganisaties minder bezig zouden gaan met hun plek ‘aan tafel’ en meer aan de slag zouden gaan met het representeren van hun achterban?
  • Wat zou er gebeuren als wij als zorgprofessionals strikt zouden gaan handelen naar wat onze diverse beroepscodes ons voorschrijven?
  • Wat zou er gebeuren als we daadwerkelijk gebruik maken van onze collectieve macht?

Enzovoorts, enzovoorts. Zomaar wat stof tot nadenken. Let wel, ik zeg niet dat alle oplossingen voor het oprapen liggen, maar ik ben niet de enige die constateert dat de huidige ontwikkelingen ook niet echt opleveren wat wij als zorgprofessionals en patiënten het liefst zouden willen: een rechtvaardige op menselijke maat gebaseerde zorg zonder winstoogmerk.

LV