Wederzijds respect noodzakelijk na medische fouten

1537_41bd779763058dc rodin

Ik volg al enige tijd veel met betrekking tot wat op social media over medische fouten geschreven wordt. Daarbij vallen mij een aantal zaken op:

Bij sommige slachtoffers:

  • Sommigen weten (of kennen) het verschil niet tussen een complicatie en een calamiteit.
  • Men scheert, wanneer men eenmaal denkt slachtoffer te zijn, alle artsen en hulpverleners over een kam.
  • Er is sprake van ‘naming and shaming’,  de toon is hard en nauwelijks onderbouwd.
  • Men vraagt zelf online medicatie aan derden die niet is voorgeschreven door een arts en RT het zonder probleem.
  • Klaarblijkelijk weet men de juiste weg die je nou eenmaal moet bewandelen na een eventueel medische fout niet helemaal te vinden .

Bij sommige patiëntenorganisaties:

  • Men is weinig tot niet actief maar denkt wel mee te kunnen praten zonder onderbouwing en/of ervaring.
  • Men jaagt subsidie na.
  • Men doet weinig tot niks aan de juiste voorlichting en/of hulp.

Bij de IGZ:

  • Is men plotsklaps zeer actief op Twitter: klinkt goed, maar staat haaks op wat er in de praktijk gebeurt.
  • Doet men uitspraken en toezeggingen die niet in overeenstemming zijn met de daadwerkelijke praktijk.
  • Daadwerkelijke juiste voorlichting en inzicht IGZ ontbreekt. Men is niet zuiver in het verduidelijken van haar beperkte bevoegdheden. Dit heb ik proberen uit te dragen in de blogpost: ‘De IGZ: Bewust, Bevoegd, maar ook Bekwaam?’

Bij sommige second victims:

  • Enkelen zetten zich met hart en ziel in maar weigeren een dialoog aan te gaan met first victims.
  • Men heeft een nieuw verdienmodel gevonden waarbij dure cursussen worden aangeboden en waarbij men de first victims passeert.

Bij sommige zorgmanagers

  • Mooi weer spelen op social media, maar intussen het  melden van medische fouten in de praktijk  onmogelijk maken  / tegenwerken.

Tot slot

Heb je nog een grote groep mensen die ver buiten de dagelijkse praktijk staan en ook zo nu en dan een rondje mee denkt te kunnen schreeuwen.

Ik zou graag willen dat wij allemaal eens eerlijk zijn en tot elkaar proberen te komen.  Ieder bewandelt zijn / haar pad, maar verlies het doel niet uit het oog en de vraag: hoe komen wij samen verder en hoe kunnen wij gezamenlijk een bijdrage leveren tot verbetering van deze beladen problematiek?

Mijn doodzieke man vroeg mij vlak voor zijn overlijden de gebeurtenissen en medische fouten te beschrijven in een boek, en dat heb ik uit respect en noodzaak gedaan. Niet om na te trappen, maar zodat men kan leren en kan reflecteren.

Zoals ik ook al in een interview in ‘Oncologica’ heb aangegeven: “Daar waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt. Wat mij stoort, is dat de medische wereld zo weinig is genegen fouten toe te geven.”

Mijn blog collega heeft dat destijds als volgt samen gevat: ‘Kanker Heb Je Samen.’

De zorg is en blijft mensenwerk.  Wederzijds respect is wat mij betreft een must om samen verder te komen.

GH

Advertisements

Author: hwc2016

Blog over Zorgen met Zorg - veilig - met verstand -met (com)passie - humaan - kritisch - constructief

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s