Ontzorgtaal

huh%20300

29 januari postten wij op dit blog “De Schone Schijn van de Beroepseed”. Een reactie op deze blogpost kwam van Angela: “Hoeveel gemakkelijker wordt het niet om beleid te maken als de taal een handje meehelpt? Verander het woord ‘patiënt’ in cliënt, ‘zorg’ in product en alle menselijkheid is verdwenen uit het kostenplaatje.”

Deze reactie is mij uit het hart gegrepen. Het is ook niet voor niets dat we hier op ‘Handle With Care’ gestart zijn met een serie posts onder de noemer ‘Het ‘Groot Zorgwoorden’boek’’ (zie #1 & #2) Hier een citaat uit de eerste post: “Ieder land op deze wereld heeft een eigen taal. In een aantal landen is die eigen taal niet uniek; hij wordt in meerdere landen gesproken. Desondanks is het de eigen taal van dat land, ofwel de moedertaal. Ook Zorgland, je weet wel, dat staatje waarvan het bestuur steeds meer trekjes krijgt van een enigszins bureaucratische dictatuur, heeft een eigen taal. Hoewel het in deze context beter is om te spreken van een jargon. Het aardige van taal is dat je er bijna alles mee kunt: zo kun je ongelooflijk veel zeggen zonder dat daadwerkelijk iets meedeelt. Of je kunt iets zeggen dat op ‘tig’ manieren uitgelegd kan worden. Heel handig is dit, want daarmee kun je het een zeggen en het ander bedoelen. Je kunt specifiek zijn of je kunt je hullen in de nevelen der gemeenplaatsen.”

Taal is een diamant met vele facetten: zo kun je er bijvoorbeeld compassie mee uitdrukken, je kunt er compassie mee faken, je kunt er ook alle compassie mee uitbannen. Het is maar net hoe je de diamant slijpen wilt en welk facet je wilt ‘uitlichten.’ De reactie van Angela deed me terugdenken aan een managementstuk dat ik al weer een tijdje geleden onder ogen kreeg. Het stuk is afkomstig van een GGz ‘aanbieder’ (ook weer zo’n woord) ergens in den lande. Het stuk ging over een aantal nieuwe vormen van zorg die regionaal zouden worden aangeboden. De zorgvormen waren overigens niet nieuw, maar moesten gelijk oude wijn in een nieuw vat gegooid worden, maar dat even terzijde….. De bewuste zorgvormen moesten, aldus de managemensjes, stevig ‘in de markt gezet’ worden en daarvoor waren voor deze nieuwe oude ‘producten’ sterke ‘merknamen’ nodig. Deze merknamen zouden helpen bij het verwerven van een ‘concurrerende marktpositie.’ Bent u er nog…………..?????

Wellicht kunt u er begrip voor opbrengen dat ik na het lezen van dit stuk alle vertrouwen, voor zover ik dit nog had, in de zegeningen van de zorgmarkt kwijt was, een actief anti doorverwijsbeleid tegen deze nieuwe merken en producten  ging propageren en even een uurtje flink gehuild heb. Ondertussen besloot ik dat ik in een wilsverklaring vast zou laten leggen dat ik, mocht mijn psychische nood ooit zover toenemen dat ik ‘professionele’ hulp nodig zou hebben die mijn huisarts niet kon bieden, nooit en te nimmer hulpverlening vanuit een van deze sterke merken zou ontvangen.

Dit geschreven hebbende beloof ik bij deze plechtig dat ik er vanuit mijn positie als blogger op HWC, broeder in de dagelijkse zorgjungle en patient in een doorgedraaid marktgedrocht alles aan zal (blijven) doen om depersonaliserende zorgvaagtaal aan de kaak te stellen. En bedank ik Angela voor haar bijdrage aan ons blog.

LV

Advertisements

Author: hwc2016

Blog over Zorgen met Zorg - veilig - met verstand -met (com)passie - humaan - kritisch - constructief

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s